Occupy rekende af met het ‘niets aan de hand’

Nu op de plaats waar een half jaar lang Occupy Leeuwarden bivakkeerde alleen wat gebleekte grascirkels over zijn, denken velen dat het mislukt is. Je kunt het ook anders zien.
Eind vorige week heeft de Leeuwarder ‘afdeling’ van de Occupy-beweging zichzelf ontruimd. We moeten het weer stellen zonder de witte tipi en andere geïmproviseerde onderkomens in het financiële hart van Leeuwarden. Sommigen denken dat ‘het’ is mislukt, doodgebloed, of is afgelopen. Zo kun je het zien, maar je kunt er ook anders naar kijken.
Ongeveer een jaar geleden kwamen overal in de wereld mensen in opstand en bezetten pleinen toen de Arabische Lente oversloeg naar Wall Street en Spanje. Amsterdam volgde op de eerste zaterdag in oktober 2011 en een paar weken later had ook Leeuwarden een kamp.
Het waarom en de ontstaansgeschiedenis van deze beweging is inmiddels bekend: de kloof tussen ‘gewone mensen’ en heersers, regeringen en financiële instituten is zo groot geworden dat zelfs in democratieën te weinig invloed kan worden uitgeoefend op zaken die voor elk mens de basis van het leven zijn: wonen, gezondheidszorg en voedsel.
Banken beheersen met hun ‘hypotheekproducten’ de woningmarkt, verzekeringsmaatschappijen bepalen in de VS, en in toenemende mate ook in ons land, de toegankelijkheid en keuze van de gezondheidszorg, voedingsconcerns en supermarkten binden boeren en producenten aan zich en organiseren via een ondoorzichtig systeem van beursnoteringen wereldwijd de voedselproductie. Daarin worden mensen meer en meer ondergeschikt gemaakt aan systemen.
De hoge winsten, bonussen, vervuiling, het opraken van grondstoffen en dergelijke wekt steeds meer onrust in de westerse samenleving. In andere delen van de wereld nemen volken geen genoegen meer met dictatoriale regimes en onderdrukking. Overal is de eis dat systemen opnieuw dienstbaar worden aan mensen.
Toen de Occupy-beweging in Amerika eindelijk doordrong tot de media ontstond er interesse. Nogal wat mensen van naam verklaarden zich solidair, werden pleitbezorger van de thematiek en een enkeling voegde zich bij de bezetters. Er kwamen dialogen op gang, gesprekken tussen bestuurders en bezetters, er ontstond kennisuitwisseling over hoe ‘het’ anders kan, er werd van alles gedeeld, van informatie tot voedsel, en de bezetting werden maandenlang gedoogd. Maar er werd ook ruw ingegrepen door overheden en er waren associaties met de studentenopstanden in Europa in 1968, en Woodstock in Amerika.
Maar langzaam werd het stiller. De pleinen werden kleiner, studenten moesten weer terug naar hun studie, want ook daar is tijd geld sinds de zogenoemde ‘langstudeerboete’ werd ingevoerd. Voor werkende Occupy’ers was de beweging soms een tweede baan en niet veel langer vol te houden.
Het verschil tussen de bestaande ordening en de mensen die om vernieuwing roepen bleek heel groot. Het werd er ook niet makkelijker van dat de partijen en groeperingen die de Occupy-beweging aan zich trekt heel divers zijn. Het was voor de actievoerders een extra opgave om daklozen en andere minder strijdbaren niet domweg uit te stoten, zoals overal al gebeurt. Er werden nieuwe manieren gevonden in een soort living-apart-together-samenwerking. Dat kostte tijd, aandacht en energie. Tegelijkertijd hoort het bij de doelen van de beweging om te vertalen dat mensen aan de rand van de samenleving vaak door uitstotende systemen aan die rand belanden.
Nu Occupy Leeuwarden is opgehouden lijkt het weer business as usual. Weer terug naar het oude? Sommigen halen opgelucht adem, want wat was het er een troep! Nee, het zag er niet altijd fraai uit. Maar je was wel altijd welkom. Misschien op een andere manier dan men gewend is. Want protestbewegingen bestaan altijd uit ‘een zooitje ongeregeld’. Ook de Occupy-beweging is per definitie de tegenhanger van de gevestigde orde met daarbij horende andere manieren en uitingsvormen. Protest is een vorm van kritiek en dat is lastig om mee om te gaan. Vooral als de orde die onder vuur ligt jouw orde is of lijkt te zijn.
Hoe dan ook, naar mijn idee zijn we als samenleving dank verschuldigd aan al die mensen die hun tijd hebben besteed om hard te roepen dat het ‘zo’ niet langer kan. Want onder ons bevinden zich veel mensen die nu nog niet, maar misschien morgen of volgend jaar aan de kant blijken te zitten waar de klappen vallen. Tenslotte verhalen de media elke dag over de volgende fase in de ontwikkeling die we De Financiële Crisis zijn gaan noemen; de bestaansgrond van de Occupy-beweging is zeker niet ter ziele.
En wat er ook mislukt is, of hoe klein de stap lijkt die door deze mondiale beweging in gang is gezet, ze is er glansrijk in geslaagd om het beeld dat er niets aan de hand is voor altijd te veranderen. Een goede slogan maakt vaak meer duidelijk dan lange verhalen. Want bij velen is het besef geboren: We are the 99 percent!

Artikel is geschreven door @inekeverdoner en via medemetalhead @wybefraanje kreeg ik het in de mail.

Deel!

Tagged , , .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>