Psychotisch patiënt Onno Hoes heeft het zelfs voor mekaar gekregen om zijn overduidelijk vreselijk instabiele geestesroerselen tot lokaal wanbeleid verheven te krijgen. En terwijl bestuurlijk Maastricht een enkeltje richting gekkenhuis verdient, krijgt zij vanuit het kloppend centrum van geestesziek Nederland juist een bemoedigende bevestiging. Geen dwangbuis of een dozijn vrachtwagens vol psychiatrische medicijnen voor Onno. Wel een zooi extra agenten om de uitbarsting van zelf veroorzaakte straathandel te gaan bestrijden.

En terwijl heel Nederland facedeskend de taferelen van Onno en zijn guitige gekkies gade slaat, blijft het vanuit de gesloten Haagse afdeling muisstil. Toegeven dat je fout zit en de boel alleen maar verergert, dat is voor mensen die niet aan grootheidswaanzin lijden. Volledig ontspoorde volksvertegenwoordigers doen dat niet. Die zetten een extra set oogkleppen op, prikken hun trommelvliezen door en weigeren stug elk pad richting mentale genezing te bewandelen. Tuut, tuut. Boing, boing.

Welkom in gesticht 0031. Doet u even het licht uit?

Een gezin, een dossier, een regisseur
Duikende in de documentatie van de gemeenten die te vinden is op internet valt op dat als uitgangspunt een gezin, een dossier, een regisseur is genomen; ook de communicatie vanuit het kabinet sluit hierop aan. Op het oog lijkt dit een prima uitgangspunt, versnippering leidt immers tot governance problematiek waar niemand bij gebaat is.
In de opzet brengt een regisseur ongeacht welke type aanvraag een heel gezin in kaart waarop vervolgens eerst gekeken gaat worden naar oplossingen in de kleine omgevingscirkel. In de praktijk zal de kleine omgevingscirkel rondom het gezin meestal bestaan uit de school en de sociale directe omgeving.
Inhoudelijk zal de regisseur in het beste geval de casus bespreken in een multidisciplinair team, in de praktijk zal dit al snel een onmogelijke processtap blijken te zijn vanwege de omvang van het aantal meldingen en de beschikbare tijd van zo’n team. We zullen dus de regisseur in een behoorlijke solo beslissingsrol gaan zien.

Aangezien men in Nederland stapelgek is op managementinformatie, risicomodellen en rapporteren tot in de kleinste details, zal de regisseur alle informatie over een gezin vast gaan leggen in een digitaal dossier. Ouders moeten bij geboorte van hun kind al een enorme lijst met de meest intieme vragen waarvan de overheid abusievelijk enig predictief nut veronderstelt invullen. Vragen over bijvoorbeeld hoogte inkomen, religie, of opa en oma vroeger misbruikt zijn en dergelijke. Men zal deze informatie als nuttig bestempelen waardoor koppeling van deze gegevens onvermijdelijk is.
Het LSP (voormalig EPD), de landelijke zorginfrastructuur is dan ook al ingericht op het gaan uitvragen van kinddossiers zodat de koppeling met andere systemen te maken is en zorgverleners op afstand bij deze gegevens kunnen.
Het valt dus te voorspellen dat er dwang komt om mee te doen met het LSP op straffe van het ontzegd worden van hulp.

Virtuele casus; het doorlopen van een hulpaanvraag
Een hulpaanvraag voor een kind kan via verschillende routes binnenkomen. Meest voorkomende zal via de ouders zijn. In een proeftuin hervorming jeugdzorg van een grote stad zag ik dat een secretaresse de hulpaanvragen via de mail binnenkrijgt. Behoeft geen betoog dat dit zowel een ernstig beveiligingsrisico als privacyrisico’s met zich meebrengt.
Met betrekking tot de trigger via een mailtje zal een gemeente al gauw door schade en schande wijs worden waarna men het LSP hiervoor wil gaan gebruiken. Gezien het grote aantal zorgverleners zal immers het optrekken van eigen systemen per gemeente of per groepjes gemeenten onwerkbaar blijken te zijn.
Wees gerust, gemeenten gaan zeker eerst aan de gang met allerlei eigen systemen met bijbehorende torenhoge kosten.

Een kind vertoont probleemgedrag, hier wordt melding van gemaakt door bijvoorbeeld de ouders via hun eigen aanstaande LSP toegang. Op BSN nummer gekoppeld aan de GBA draait een regisseur dagelijks een query en koppelt het maken van een afspraak terug.
De regisseur komt op visite en wil zich graag een totaalbeeld vormen, dus ouders mogen met de billen bloot over hun gezinsleven, opvoeding, inkomen, schulden en dergelijke.
De door de WHO en ook Nictiz gepushte registratiesysteem standaard SNOMED-CT bevat reeds alle velden die relevant kunnen zijn. Door middel van die uitgebreide registratie en een uitvraag op een iets hoger niveau dan slechts 1 BSN nummer is een hele stamboom met alle bijbehorende gegevens in te zien.
Met of zonder LSP is het een feit dat de regisseur de informatie over een gezin zal moeten delen met andere betrokken hulpverleners. Die krijgen dus allemaal toegang tot sensitieve data waarvan het overgrote deel niet eens enige relevantie zal blijken te hebben.
De privacybewuste ouder zal geen toestemming geven voor het koppelen van allerlei gegevens. Geen toestemming geven zal geheid leiden tot de gedachte bij een regisseur dat de ouders wel iets te verbergen zullen hebben of zelfs tot het geen bieden van hulp omdat de hulpaanvraag dan immers niet past binnen de voorgeschreven registratiestructuur.
Hoe zit het met de opslag van gezinsgegevens? Blijven deze tot in de lengte der dagen in systemen hangen? Het valt natuurlijk te voorspellen dat het dossier van een gezin dat jaren later voor een heel ander probleem een hulpaanvraag doet even gelicht wordt. Gebruikte de vader tien jaar geleden drugs dan is de tunnelvisie al geboren.

Mijns inziens is er totaal niet nagedacht over privacywetgeving alsmede niet over het feit dat dit op controle en registratie gerichte zorgsysteem niet geschikt is om de veiligheid van gevoelige data te waarborgen.
Stel de decentralisatie van jeugdhulpverlening uit en begin opnieuw aan de tekentafel. In het huidige format is een IT en privacy drama niet te voorkomen.

Deel 1 van een drieluik. Deel 2 zal gaan over de contradictie tussen decentralisaties/zorg dichterbij en de centralisatie in het contractmanagement waardoor de kosten gierend uit de klauwen gaan lopen. Deel 3 over de omkering van het professionaliteitsproces en diagnose hobbyisten.

“Dag beste mensen,
Het volgende; de hongerstakers hebben gevraagd om onafhankelijke artsen die hen kunnen bezoeken en eventueel kunnen begeleiden. Hierop hebben wij een team van artsen vanuit verschillende disciplines samengesteld, die dit weekend naar binnen in de detentiecentra willen.
Detentiecentrum Rotterdam stelt dat er reeds een onafhankelijke arts naar de honger en dorst stakers gekeken, gesproken en onderzocht heeft. Deze dame heb ik gesproken maar blijkt zeer nauwe banden met justitie te hebben en is dus niet onafhankelijk.
Verder zijn de hongerstakers die we gesproken hebben helemaal niet door haar bezocht, de informatie van het detentiecentrum Rotterdam klopt dus niet. Dit maakt onze zorgen alleen maar groter.
We krijgen echter geen toegang tot de honger- en dorststakers en dit verontrust ons zeer!
Zelfs in de Oekraïne krijgt mevrouw Timoshenko onafhankelijke artsen op bezoek als zij in hongerstaking is. Onder andere door druk vanuit de Nederlandse regering.
Graag hadden wij een kort geding gevoerd om zo spoedig mogelijk naar binnen te kunnen als onafhankelijk medisch team. De advocaat wilde hier liever eerst een nachtje over slapen, en maandag weer verder kijken. Een dorststaker heeft deze tijd helaas niet.
Andere advocaten waren niet -meer- bereikbaar, noch de ministeries of Ombudsman, gesloten in verband met vakantie.
Ik sta nu op de bezoeklijst voor dit weekend als bezoeker, helaas niet als arts dus, en onze handen zijn dus behoorlijk gebonden. Het zal lastig worden om de situatie en de medische hulp die gegeven wordt te beoordelen.
We hebben een medisch team klaar, detentiecentrum Rotterdam verklaart weerlegbare onwaarheden maar toch komen we zoals het er nu naar uitziet dit weekend niet binnen.
We gaan verder maar willen op deze manier nogmaals onze grote zorgen uiten.
Met vriendelijke groeten,
Elcke Bonsen”

Je zult maar beslist streng willen zijn voor kwetsbare mensen.

En wat lezen we vandaag? “Het zou rampzalig zijn geweest als de man zou zijn te komen overlijden in die week.”  Jawel, we lezen dat de overheidsorganisatie IND er alles aan gelegen was om Teeven in het zadel te houden.

Teeven zorgt er niet alleen voor dat mensen zich ophangen met het koord uit de van overheidswege verstrekte waszak maar ook dat mensen water weigeren. Water weigeren doe je echt niet voor je lol. Niemand vlucht om een staatssecretaris in een vreemd land tot aftreden te dwingen of om zelfmoord te plegen.

Jezelf uitdrogen is echt heel heftige shit. En uit het feit dat die gast daarom snel een verblijfsvergunning heeft gekregen blijkt dat het hem menens was.

Mag ik u voorstellen aan Rob Careman? Rob snapt solidariteit. Als “klant” van de voedselbank zag hij het aanbod achteruit kachelen. Toen hij een meevallertje in de schoot geworpen kreeg kocht hij daarom pootaardappels die hij belangeloos verstrekt aan mensen die eveneens van de voedselbank afhankelijk zijn.

This is Professor Jeffrey Sachs of Columbia University speaking at the “Fixing the Banking System for Good” conference on April 17, 2013. This audio is absolutely explosive!

You can now Pre-Order the new documentary, “Jekyll Island” here.

Please circulate this around to your friends. Let’s see if we can get a big audience going all around the world. This is what you can do to help out.

Transcript after the click.

Transcript

Professor Jeffrey Sachs, Columbia University
Fixing the Banking System for Good conference
Philadelphia Federal Reserve
April 17, 2013

Jeffrey Sachs: […] I think, you know, your point, Larry, is a very powerful one. And at a not a literal level of single-purpose banking, but of, you know, a more general level, Glass-Steagall successfully did that for quite a long time, and its removal was a very, very cynical play by Rubin, Summers, Clinton, Gramm and others who all had very strong interests, personal interests, in the outcomes of that deregulation, and exploited the gaps that they created, and then to the chagrin of some of us at least were invited right back into the White House in early 2009, after they had made this calamitous mess, to be the ones supposedly to fix it. And I know that Summers, for example, continued to really institute moral hazard policies right and left by fighting against any limits on compensation of these people who had entered into the breach.

So, this is a case where institutional reform of separating fractional reserve banking and basically the provision of liquidity from gambling should be done, but I would add this other point, which is that a lot of what’s happened actually and what’s been revealed is in my view prima facie criminal behavior. It’s financial fraud on a very large extent. There’s also a tremendous amount of insider trading, and you can even watch it when you’re living in New York, how that works.

So it’s not so mysterious, but we don’t even act – take John Paulson, for example. Paulson worked together with Goldman Sachs to defraud massively many European banks which bought the toxic mortgages that Paulson had put together. When this Abacus deal was taken up by the SEC, Goldman ended up paying a small fine. The chair of Goldman, of course, continued in his position and continued at White House state dinners, and Paulson wasn’t even mentioned once in any of the proceedings, and he took home a $1 billion dollar paycheck the next year, even as Goldman was paying a roughly $700-million-dollar fine, if I remember correctly, for the abuse that Paulson was part of. I can’t believe, no matter what the financial regulations, we can’t do better than that. That’s really pathetic.

Audience: As a former congressional staff attorney and retired tax lawyer, looking at the possibilities of small steps which might be taken, how affirmative would you think reenactment of Glass-Steagall would be?

Jeffrey Sachs: I think that it is quite important to re-create a mechanism where liquidity is separated from large-scale financial gambling. It’s really, in my opinion as a macroeconomist, it’s the collapse of liquidity that is the real macro danger. The rest is the collapse of confidence, lawlessness, decency and so on, but what made Lehman so damaging, of course, was how it infected the money markets, the interbank loans, and the complete drying up of commercial paper. This was the devastating effect. It was basically March 1933 replayed.

So liquidity is what is the real value here from a macroeconomic point of view. Loss of wealth, I could care less whether they make more or less money. I don’t even care whether they make big money particularly except I think a lot of them are crooks and that it’s based on a lot of nefarious behavior, but the macroeconomic significance is a kind of diamond in the banking crisis which we know to be part of a fractional reserve banking system.

And it seems to me analytically we have two – we have basically two levels of decision making. One is separating liquidity in the banking sector from other kinds of speculative financial activity. This I would do for sure, and I would never have put Goldman Sachs back under the Fed’s protection as a banking unit so that it could receive direct loans from the Fed. That’s ridiculous, and sad, actually.

But the second point then is Larry’s point, and this is whether fractional reserve banking itself has value enough to keep it in its current form. I’m not convinced, I have to say, one way or another. I kind of, you know, grew up in a fractional reserve banking system. I do believe that it provides liquidity in normal times if regulation is good. I tend to believe that there is value in reserve banking, but it’s also highly volatile, as theorists have recognized at least for 150 years, and as Milt Friedman agreed, as Diamond said, as Larry has pointed out, and I think we have the choice, could we really have liquidity without fractional reserve banking? If we could, we might be able to address, you know, another, another degree of this problem.

The final point, of course, is separating the politicians from the crooks, but maybe that’s so close together that they can’t actually be separated. Maybe it’s just the same community.

Audience: Yeah, hi. This is Mike Imhoff. [inaudible] My question was, your international experience, you’re talking, you were starting off by saying you’re talking to a lot of international decision-makers. What is the sense there about the readiness to try different monetary and financial approaches to what we have today? Do they feel that they can start to do that on their own in their own countries, or do they feel that they depend on the central countries like the United States and the Europeans to do something first?

Jeffrey Sachs: I think in general for most small countries or most developing countries – I’ll put aside the very largest ones – there is a sense of almost complete dependency on the international system – their payments, their lines of credit, interbank markets, the need for swap facilities with the Fed or the ECB, the pervasiveness of tax havens, the extent of flight capital from their countries, the legal structures where basically very clever U.S. lawyers helped to free all of these countries from their tax revenues. They feel very much dependent on a system that they feel is dysfunctional, but they are also, they’ve been well schooled that for the last 25 years their goal is to be part of the international system. They just woke up to a system that they find very destabilizing, and they don’t see any clarity of the way forward, and most of the advice that they get is to be part of this system and be quiet, basically. This is how the system is; you join it, you stay on good terms with the Fed, with the IMF, with others, and there is very little sense of autonomous potential among these countries. Really I can only emphasize the palpable anger and vulnerability that’s felt right now is very, very high.

Audience: My name is Dennis Peacock, and I represent the faith-based side of macroeconomics, and I just want to congratulate you that you pulled us back to the reality that in spite of all the complexities and theories and mechanics that we deal with in economics, that economics is really about values and the values and ethics of people. Thank you very much.

Jeffrey Sachs: Well, thank you very much for saying it and practicing it. I do believe – by the way, I’m just going to end here because I’ve been told I have to run to the U.N. in fact right now – I believe we have a crisis of values that is extremely deep, because the regulations and the legal structures need reform. But I meet a lot of these people on Wall Street on a regular basis right now. I’m going to put it very bluntly. I regard the moral environment as pathological. And I’m talking about the human interactions that I have. I’ve not seen anything like this, not felt it so palpably. These people are out to make billions of dollars and nothing should stop them from that. They have no responsibility to pay taxes. They have no responsibility to their clients. They have no responsibility to people, counterparties in transactions. They are tough, greedy, aggressive, and feel absolutely out of control, you know, in a quite literal sense. And they have gamed the system to a remarkable extent, and they have a docile president, a docile White House, and a docile regulatory system that absolutely can’t find its voice. It’s terrified of these companies.

If you look at the campaign contributions, which I happened to do yesterday for another purpose, the financial markets are the number one campaign contributors in the U.S. system now. We have a corrupt politics to the core, I’m afraid to say, and no party is – I mean there’s – if not both parties are up to their necks in this. This has nothing to do with Democrats or Republicans. It really doesn’t have anything to do with right wing or left wing, by the way. The corruption is, as far as I can see, everywhere. But what it’s led to is this sense of impunity that is really stunning, and you feel it on the individual level right now, and it’s very, very unhealthy.

I have waited for four years, five years now, to see one figure on Wall Street speak in a moral language, and I’ve not seen it once. And that is shocking to me. And if they won’t, I’ve waited for a judge, for our president, for somebody, and it hasn’t happened. And by the way it’s not going to happen anytime soon it seems.

[Moderator]: Professor Sachs, thank you so much.

Ooit had het westen het idee om aan one laptop per child te doen, dat was een goed plan want met een laptop kan je shit. Met een iPad niet. Je kunt er niet eens iets op installeren dat niet door de fabriek van wijlen Steve Jobs is goedgekeurd.

Het hele onderwijsconcept is zo slecht nog niet maar de vendor lock-in is mede gelet op de 30% marge op iedere app die Apple eist gewoon achterlijk. De stukken mogen aan elkaar hangen van termen als ‘21st century skills‘ met de toekomstige deeleconomie heeft een Steve Jobsschool niks te maken.

Als je kinderen van jongs af aan techniek wilt leren zie dan het filmpje over de udoo hierboven. Probleem daarbij is allicht dat de overstap voor de docenten nogal groot is.