System failure: het gelijk van de occupy-beweging

klik voor gratis wallpaperDemocratie heeft gefaald. Dat komt doordat het in de woorden van Churchill “minst slechte systeem” totaal verweven is met het kapitalisme. Kapitalisme waant zichzelf het beste systeem op aarde en het dient slechts één doel: winst. Hoe die winst behaald wordt en wat het op langere termijn tot gevolg heeft is irrelevant of in het geval van “maatschappelijk verantwoord ondernemen” hooguit van secundair belang.

Wie het waagt te twijfelen aan de terreur van het groeidenken dat de grondslag van winstmaximalisatie vormt loopt het risico uitgesloten te worden. Denk daarbij aan de voor jouw tien anderen-mentaliteit die heerst op menig werkvloer in Vernederland. Op de plek waar de gemiddelde Vernederlander de meeste tijd doorbrengt is zhij in het beste geval een productiemiddel en in het slechtste geval een kostenpost. In beide gevallen is de Vernederlander een muppet waarop indien mogelijk bespaard moet worden.  De democratie zoals we die kennen fungeert op basis van een verdienmodel waarbij alles en iedereen vervangbaar is en waarin alles en iedereen bij moet dragen aan oneindige groei. Ter vergelijking, de enige andere vorm van ongebreidelde en ongeremde groei die we kennen is een ziekte die we kanker noemen.

Toch zijn politici van links tot rechts er allen van overtuigd dat de monetaire kanker die we in leven hebben geroepen het allerbeste is wat ons ooit heeft kunnen overkomen. Ieder politiek program gaat uit van groei, groei, groei. Dat terwijl je bepaald niet lang hoeft te hebben doorgeleerd om je te beseffen dat de planeet die we met z’n allen heel oneerlijk verdelen absoluut niet in staat is om ruimte te bieden aan het waanidee dat je van alles ieder jaar meer moet krijgen en/of gebruiken.

Het systeem waaraan u braaf uw bijdrage levert door mee te werken is zich al sinds de jaren ’70 bewust dat er grenzen aan de groei zijn. Tot enig zelfreinigend vermogen heeft dat echter niet geleid, integendeel. Het kapitalisme heeft toen alle rationele remmen losgelaten door volledig te gaan leunen op vertrouwen. Met het heilige geloof dat kapitalisme het grootste goed is, dat meer winst altijd beter is en dat het systeem in zichzelf onfeilbaar is werd met een enorm zelfvertrouwen de maatschappelijke kanker tot volle wasdom gebracht en is het systeem op zichzelf gaan teren.

Fast forward naar 2007. Toen is het gebleken dat er in ieder geval aan het consumentenvertrouwen een einde komt. De leningen aan consumenten die in de plaats zijn gekomen van de sinds de industriële revolutie ongekende loonsverhogingen zijn gaandeweg de jaren ’80 en de knotsgekke booming nineties weliswaar verschoven naar de balansen van overheden maar ook het monopolie op geld drukken door diezelfde overheden heeft niet kunnen voorkomen dat er totale paniek is ontstaan. Sinds 2007 is het systeem van lenen, lenen, lenen piepend en krakend tot stilstand gekomen simpelweg omdat er stelselmatig meer groei werd ingecalculeerd dan menselijkerwijs mogelijk is gebleken. De pooiers van de mensheid hebben zich net een tikkeltje te rijk gerekend en sindsdien zitten we met de gebakken peren.

Vijf jaar na de kladderadatsch van 2007 wordt er met alle machtsmiddelen gewerkt aan het herstel van het geknakte vertrouwen. De ingrediënten van de cocktail die de economie moet oppeppen zijn behalve ongekende aanvallen op alles wat maar met de menselijke maat te maken heeft vooral meer en grotere leningen. De Europese Unie heeft onder de noemer Europees Stabiliteitsmechanisme een financiële Frankenstein bedacht die zijn weerga niet kent. Simpel gezegd probeert men een comazuiper te wekken met nog een litertje meer bier.

Terwijl men orakelt over een kenniseconomie ondervindt Griekenland het hardst wat dat betekent. Alles waar je als ingezetene van dat onfortuinlijke land afhankelijk van bent krijgt te maken met ongekend harde bezuinigen. Ten dienste van het grotere goed, de oneindige bonuscultuur,   wordt er bezuinigd op alles dat het leven leefbaar maakt. Terwijl u misschien als milieubewust consument tegen megastallen bent wordt alles in het werk gesteld om van de wereld een megastal te maken waarin u de melkkoe bent.

Onder het motto “snoeien om te groeien” deelt onze democratisch* aan de macht gekomen minister-president u mede dat dat u harder kunt lopen als u zichzelf in de voet schiet. En u pikt het. U lacht met hem mee. Om te beginnen om die stinkhippies van de occupy-beweging.

Voor wie nu een jij-bak van stal wil halen door mij weg te zetten als een werkschuwe stinkhippie: een lezing van een professor die is afgestudeerd aan Havard, Stanford en Yale. Hij onderschrijft mijn diagnose dat kapitalisme een inherent ziek systeem is.

*Extragratis godwin: weet u wie er ook op democratische wijze aan de macht kwam?

Getagd , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie