De nutteloosheid van verbieden

Als ik ergens doodmoe van word, dan is het van verbieden. Dat levert helaas nogal wat gevoelens van ongemak op want zoals iedereen weet wordt ons landje geregeerd door een stelletje betweterige beroepsparasieten dat door een aartsapathische bevolking ook nog eens een geweldsmonopolie in de handen geduwd heeft gekregen. Geen verrassing dus dat ik mij op bijna dagelijkse basis kapot mag irriteren aan de meest waanzinnige en prehistorische vormen van vrijheidsinperking. Waar een klein landje groot in kan zijn.

Verbieden heeft geen zin. Helemaal nooit. Sterker nog, het meest domme dat je kunt doen, is iets verbieden. Ten eerste omdat je daarmee iets probeert te ontkennen waar overduidelijk behoefte aan is, ten tweede omdat je met verbieden de hele situatie alleen maar verslechtert. Een goed voorbeeld van hoe verbieden altijd negatief uitpakt is natuurlijk het “beleid” binnen onze boerderij aangaande cannabis.

Cannabis werd in de westerse wereld al een flinke poos verboden. In een vlaag van verstandsverbijstering bleken enkele Vernederlandse politiekmensen echter een klein beetje van het ware licht te zien en werd er daarom besloten om een zogenaamd “gedoogbeleid” in te voeren. Dat klinkt als iets positiefs en dat was het – in verhouding tot de rest van de “moderne” westerse wereld – ook. Eerlijk is eerlijk. Echter, gezien de hoge mate van achterlijkheid aangaande criminalisering van geestverruimende middelen als cannabis in onze buurlanden, ontspoorden er al snel wat zaken.

In deze buurlanden bleef men het volstrekt normaal vinden om cannabis te verbieden. En zoals ik reeds aankondigde: dat gaat niet werken. Er is namelijk behoefte aan cannabis. Heel veel behoefte zelfs. Het is dan dus ook niet verwonderlijk dat er in de Vernederlandse grensgebieden problemen ontstonden met betrekking tot drugstoerisme. Achterlijkheid jaagt mensen tenslotte naar plekken waar zij iets minder stompzinnige breindoodheid kunnen ervaren. De aanleiding voor al deze problematiek blijft echter het verbieden van cannabis.

En dan hebben wij Vernederlanders nu dus ook nog eens een kansloos kabinet dat in een nog hoger tempo dan voorgaande kansloze kabinetten probeert om cannabis weer helemaal verboden te krijgen. Terug naar het prehistorische “beleid” dat in onze buurtboerderijen gangbaar is. Dat dit proces zoals altijd stapsgewijs verloopt (hypocriet geneuzel over THC-waarden, invoering van de wietpas, het geveinsde “beschermen van de economie” wat betreft import van buitenlandse cannabis, enzovoort) is natuurlijk niet verbazend maar het blijft een totaal krankzinnige manier van handelen. Strompelend terug naar af.

Het invoeren van de op vertrouwde NSB-leest geschoeide wietpas (die problemen in de grensgebieden moest verhelpen en daarom volstrekt logischerwijs meteen nationaal ingevoerd werd) is uiteraard ook een vorm van verbieden die zoals altijd veel meer problemen op gaat leveren dan hij nooit zou kunnen verhelpen. De wietpas zorgt er tenslotte voor dat cannabis weer veel meer de illegaliteit induikt en dat levert onvermijdelijk een toename van criminaliteit op.

Waarmee we bij een ander essentieel punt aangekomen zijn: met verbieden creëer je criminaliteit. Je maakt iets waar behoefte aan is economisch enorm aantrekkelijk voor nare mensen die door het corporatistische systeem gedegen gehersenspoeld zijn en daarom een carrière in de misdaad verkozen hebben. Je speelt er simpelweg gesproken criminelen mee in de kaart. En: je genereert er economische groei mee. Eén van de allerbelangrijkste redenen waarom “volksvertegenwoordigers” telkens weer voor de foute optie kiezen.

We hebben namelijk te maken met een alsmaar verder woekerend kankergezwel dat de naam “overheid” draagt. Dit vraatzuchtige monster moet groeien, net zoals alles binnen onze volledig op de economie gerichte maatschappij moet groeien. Criminalisering schept banen en werk; niet alleen binnen de overheid zelf, maar ook binnen de rest van plantage. Er komt vreselijk veel kijken bij het organiseren van de infrastructuur der verbieden en dat betekent automatisch flinke aanbestedingen, waarmee die goddelijke economische groei weer aangejaagd kan worden. Criminalisering is big business. Totaal nutteloze business die u en ik uiteindelijk weer financieren met ons dagelijkse verplichte gesloof voor de BV Vernederland.

En dat terwijl zoiets simpels als educatie het enige is dat echt nodig is. Vertel iemand de voors en tegens van bepaalde beslissingen en laat diegene het vervolgens zelf uitzoeken. Dat heet “leven”, iets dat een stuk aangenamer en veel meer de moeite waard is dan ons huidige verblijf in concentratiekamp Bruin-101. Maar goed, wie houd ik ook voor de gek; in een maatschappij als de onze die op strikt Gristelijke fundamenten gebouwd is, snapt waarschijnlijk nagenoeg niemand meer dat dingetjes als eigen verantwoordelijkheid, gezond redeneren, moraal en naastenliefde eigenlijk heel erg normaal zijn.

“De politiestaat, dat ben jij!”

Getagd , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie