De blauwdruk van Dijsselbloem is 1984

1984U maakt zich wellicht – terecht – zorgen om uw spaargeld. Ik niet, het enige dat ik heb zijn problemen. De blauwdruk van Dijsselbloem die u vreest zie ik anders. Als u meer dan een ton op een rekening heeft staan dan bent u dom bezig. Het is namelijk een kleine moeite om uw rijkdom te spreiden over meerdere bankrekeningen zodat uw geld op iedere rekening binnen het depositogarantiestelsel valt. Niet dat het dan ook echt gegarandeerd is maar als u het simpele principe van de honderduizendeurogrens voor spaargeld niet snapt dan bent u in mijn ogen een totale randdebiel en vraag ik me af hoe u zo rijk heeft kunnen worden terwijl u tegelijkertijd aantoonbaar achterlijk bent. Het principe werkt namelijk heel simpel. Als een bank omvalt dan bent u beneden de 100k mogelijk lichtelijk de sjaak en boven de 100k bent u gegarandeerd de lul. Wie dat niet snapt is het levende bewijs dat marktwerking niet noodzakelijkerwijs the best and the brightest beloont.

En daar, dames en heren, ligt de kern van de farce die we beschaving gedoopt hebben. Het gaat er niet om of u het systeem doorgrondt, het gaat er om dat u meedoet aan een mallemolen die sinds mensenheugenis slechts een marginale elite dient. De blauwdruk van Mr Euro laat zich het beste uitleggen als koste wat kost de monetaire unie in stand houden. Op Cyprus doen ze dat door arbeiders te laten werken voor geld dat ze niet mogen pinnen en in Vernederland geschiedt dat door mensen dwangarbeid te laten verrichten. Arbeidsfit houden heet dat dan, voltijds werken voor je uitkering terwijl je van alle kanten verweten wordt een luie uitvreter te zijn. Het kan aan mij liggen maar ik zie weinig verschil tussen werken voor geld dat je niet mag opnemen en werken voor noppes.

De euro, die dankzij een campagne van Jan Bennink zogenaamd van ons allemaal is blijkt in werkelijkheid schuldpapier dat we lenen van 13 schathemelrijke families. Dat is geen complottheorie maar een feit. Iedere euro is een schuldbekentenis aan de private Europese Centrale Bank. Het is geen crisis omdat de geldstroom is opgedroogd, het is ook geen crisis omdat het aanbod tekort schiet, het is crisis omdat de elite die van lucht gebakken leningen heeft verstrekt zich beseft dat de schuldbubbel die zij hebben aangejaagd te groot is geworden om ooit nog af te lossen. Dat en niks anders is de enige reden dat iedereen moet inleveren behalve uiteraard de elite zelf die toch al is vrijgesteld van welke vorm van belasting dan ook.

Hoewel de politiek het graag anders uitlegt is het niet de eerste keer dat we ons in de penibele situatie van slikken of stikken bevinden. In 1929 hebben we een vergelijkbare crash gezien. Toen had de firma nooitgenoeg fictief geld uitgeleend aan de massa om woekerpolissen avant la  lettre te verkopen. Die zeepbel klapte. Uiteindelijk is dat uitgemond in de New Deal. Simpel gezegd kwam het er op neer dat president Roosevelt de elite de keus gaf. Of jullie leveren flink in of ik lever jullie uit aan de woedende massa op straat. Zie maar wat je liever hebt. Jullie kunnen ervoor kiezen om ietwat van je luxe leventje in te leveren of jullie worden gelyncht.  De elite koos eieren voor haar geld en ging akkoord met 79% belasting op hun inkomen boven de vijf miljoen. (Wat destijds een nog krankzinniger bedrag was dan nu.)

Helaas werkt de wereld tegenwoordig anders. Het weinig christelijke maar o zo Calvinistische adagium “wie niet werkt zal ook niet eten” heeft zo grootschalig postgevat dat je per direct belachelijk wordt gemaakt als je beweert dat geld een verzinsel is. Dat terwijl de schaarste die we kennen totaal fictief is. Alleen al in Vernederland wordt jaarlijks 1,3 miljard ton bruikbaar eten verspild: 185,7 miljoen vuilniswagens gevuld met eetbaar voedsel. Wat nou schaarste, wat nou honger?

Tegelijkertijd zien we ons geconfronteerd met met het ene voedselschandaal na het andere. Je moet in de supermarkt verdomd goed opletten wil je geen kankerverwekkende rommel kopen. En een liter dierenleed met uierpus subsidiëren we dusdanig dat melk viermaal zo goedkoop is dan de plantaardige tegenhanger. Simpelweg omdat het economisch gezien veel meer oplevert. Dat we de aarde verkrachten is bijzaak.

Geld groeit niet aan bomen zei mijn moeder altijd, de bikkelharde werkelijkheid is anders. Geld wordt van bomen gemaakt. En om de elite die achter geldcreatie schuilgaat te plezieren verkrachten we niet alleen de planeet, we verkrachten ook onszelf. In mijn dorp werden we vandaag geacht te juichen omdat een bejaardenboerderij het keurmerk veilig voedsel heeft verdiend. Dat stond in de krant en dat heet dan journalistiek. Ik vind het marketing. En ik vind het een gotspe dat de bio-industie er in geslaagd is een markt te creëren voor keurmerken die überhaupt onnodig waren als we gewoon op een normale manier voedsel produceerden. Helaas denkt de goegemeente daar anders over. Ene DrsYell zou zeggen dat ik zit te generaliseren maar we zijn met z’n allen bij elkaar een stelletje FluorideMcSheepleDips met Freedom Fries. We hebben te maken met een systeem dat ons niet alleen ziek maakt maar dat ons ook onderdrukt. In plaats van dat we dat bevechten, bevechten we elkaar. Jij hebt moslim, jij hebt homo en jij hebt gereformeerd. Weet je wel hoe antisemitisch Luther was?

Niemand die zich druk maakt over het opgelegde verdienmodel waarin het de bedoeling is dat mensen kanker krijgen. Niemand die zich druk maakt om het feit dat de crisis er de afgelopen vijf jaar voor gezorgd heeft dat de allerrijksten in rap tempo nog belachelijk veel rijker werden. Ben je gek? We leven in een wereld waar een plant verbieden normaal is. Wie dat betwist is een aluhoedje.

Arme mensen onder de duim houden is de nieuwe businesscase, het is een groeimarkt en wie zich daartegen verzet heeft het Zionisme niet begrepen. Wie er anders over denkt is geen “gewoondenkend mens” om met Ivo O. te spreken. Daarmee heeft onze minister van *kuch* Veiligheid en Justitie niet alleen foute gedachten strafbaar gemaakt, hij heeft er tevens voor gezorgd dat iedere vorm van stadslandbouw bij voorbaat verdacht is.  En het enige georganiseerde verzet dat we hebben, de vakbonden, gelooft nog volop in “gewoon goed werk.” Van mij hoeft het niet meer. We proberen een systeem te repareren dat het liefst zo oneerlijk mogelijk wil zijn. Nadat de New Deal is aangenomen is er namelijk keihard gelobbyd om de boel weer ongedaan te maken en dat is meer dan gelukt.

Getagd . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie