Waarom uitsterven?

#ds31 - Nails on a Chalk BoardIk wil wat ruimte op dit weblog gebruiken om een verduidelijking te geven van een door mij vrij veel gehanteerde uiting. Het betreft hier de gevleugelde uitspraak “sterf mensheid, sterf.” Meestal in modern hashtag-formaat maar soms ook gewoon uitgeschreven als de wens die het is. Er zijn namelijk nogal wat individuen die niet zo heel erg gecharmeerd zijn van deze uiting. Of er zelfs beledigd door raken. Ik vind dat raar want volgens mij heeft men door iets dat “projectie” genoemd wordt, een nogal verknipt beeld van wat ik nou eigenlijk echt bedoel.

Ik krijg ten eerste ernstig het idee dat mijn wens tot uitsterven als een soort van stoer doen geïnterpreteerd wordt. Bij dezen kan ik u garanderen dat dit niet het geval is. Was het maar waar, dan viel het allemaal nog wel mee. Ik doe niet stoer; ik ben bloedserieus en plaats zo’n uitspraak met pijn in mijn hart. Maar daarover zo nog wat meer.

Ten tweede heerst er regelmatig de overtuiging dat ik met de uitsterfwens op een specifieke groep mensen doel. Neen. Ik richt mijn pijlen altijd op de voltallige mensheid. En zoals voltallig suggereert, behoor ik daar zelf ook toe. Dus geen uitzonderingen; ik heb het over elke mensachtige die zich op de zwevende rots genaamd Aarde bevindt. Anders zou ik een inconsequente lul zijn en hoewel dat onze soort eigen is, gaat dat me niet lukken. Het is alles of niets.

Nu ik deze twee punten verduidelijkt heb, is het tijd om het hoe en waarom achter deze uitsterfwens te beschrijven. Ik heb al aangegeven dat het geen stoer doen betreft en ik hoop dat ik de lezer niet hoef uit te leggen dat het hier ook geen humor betreft. Er is namelijk helemaal niks grappigs aan de soort waartoe je zelf behoort dood wensen. Ik garandeer u dat geen verjaardagsgezelschap zal bulderen om een oproep tot uitsterven. Maar waarom dan toch zoiets naars zeggen?

Omdat ik het niet meer weet. Ik heb werkelijk geen idee welke oplossingen het mensenras uit dit alsmaar verslechterende drama kunnen doen geraken. Het is pure wanhoop. Veel van de vier decennia van mijn bestaan heb ik mij bezig gehouden met zoeken naar oplossingen om de mensheid te redden van een zelfverkozen ondergang. Ik kan na die tijd slechts tot één conclusie komen: er zijn geen oplossingen voor onze problemen omdat wijzelf de bron van 99,9% van die problemen zijn. En dan kom je volgens mij uit bij de intens trieste optelsom dat uitsterven de enige echte oplossing is.

En om de laatste frequent opgemerkte onduidelijkheid dan ook meteen weg te nemen: ik roep niet op tot massale zelfmoord. Ik zou willen opteren voor een stoppen met voortplanten, zodat het over niet al te lang allemaal gewoon eervol en geruisloos stopt. De mens heeft zijn kans gehad en helaas gruwelijk verpest. Om de schade voor al het andere leven op Aarde nog enigszins te beperken is het daarom naar mijn mening niet meer dan eerlijk dat wij er na millennia van falen gewoon zelf de stekker uit trekken.

Getagd . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie