Verplicht (on)vrijwillig

193967765.309324-afgedraaidwgErgens in een verzorgingshuis in de bollenstreek werkt een nachtzuster. Ze doet soms avond maar voornamelijk nachtdiensten.

Ze zit in haar derde jaarcontract. Derde jaarcontract? Ja, want ze had in het tweede jaar een galblaasontsteking, en daar is ze aan geopereerd en heeft zes weken herstel nodig gehad. De leidinggevende en de manager wilden haar wel een vast contract geven maarrrr zo werkt het niet natuurlijk. De PNO rekende uit dat zij niet productief genoeg was geweest, en dus niet in aanmerking kwam voor een vast contract. Eerst maar eens bewijzen dat jouw machine (lichaam) ook foutloos kan werken.

Vroeger bestond de nachtdienst minimaal uit een verzorgende niveau drie, en daar liep dan een verzorgende niveau twee naast. Niveau twee mag geen nachtdiensten meer doen, dus tegenwoordig heeft ze ’s nachts de verantwoording voor het hele huis in haar eentje. Dat zijn 56 mensen die verzorging nodig hebben. Nee, daar heeft ze geen salarisverhoging voor teruggekregen. Lees meer

De werkervaringsmaffia

werkervaringDe plaats is Dordrecht. Zijn naam is Henk de Vries Hij werkte tot aan het ongeluk op een schip, in 1982. Een zwaar ongeluk. We zijn blij dat hij er nog is want dat had weinig gescheeld. Henk de Vries moet de WAO in en in zes jaar tijd halveert zijn inkomen zo’n beetje. En hij wordt gek thuis. Hij wil iets doen. Een man moet een bijdrage aan de maatschappij leveren. Zijn eer staat op het spel, weetjewel.

Dan, in 1994, verschijnen de melkertbanen, “werkervaringsplaatsen”. Om ervaring in iets anders te krijgen zeer geschikt voor hem, denkt onze Henk de Vries. Hij gaat er nog wel op achteruit qua inkomen, maar dat vindt hij het ruim waard. Hij kan zich weer nuttig maken, en heeft uitzicht op “echt werk” met de nieuwe vaardigheden die hij op gaat doen. Denkt hij. Lees meer

“Doe mee en rol een illegale hennepkwekerij op”

hennepkraskaartWietkwekers bestraffen is nodig aldus NOS op 3, dat is het jongerenkanaal voor kids die het veel verstandigere jeugdjournaal ontgroeid zijn. Waar het jeugdjournaal, tot afgrijzen van geenstijl, nog wel eens uit de band wil springen door alles niet te herleiden tot corporatisme is goed, er andere ideeën op na houden is slecht, loopt de staatsomroep voor tieners keurig in de pas. Softdrugs zijn slecht.

Daarom wordt cannabis verwerkt tot de naar Nederlandse maatstaven harddrugs wietolie opdat de geur goed blijft plakken op de kraskaart die binnenkort landelijk verspreid wordt. Het mag allemaal wat kosten. Zelf wetten breken door cannabis enorm te concentreren om de geur op een kaartje te vangen is ook niks niet erg. Het geschiedt immers allemaal met één doel en dat is de buurt veilighouden werkverschaffing voor de politie. Daarom gaat de politie tegenwoordig zelfs de boer op om te laten zien hoe brandgevaarlijke stroomdiefstal er uit ziet. Dat daarbij alweer een wet gebroken moet worden, boeien! De politie is de wet, daar zorgen Fredje T en Ivo O. wel voor. Lees meer

“Ons Europa”

Automation_of_foundry_with_robotGroenLinks heeft vandaag het conceptprogramma voor de Europese verkiezingen gepresenteerd. Het heet “Ons Europa” en het is ontzettend ambitieus maar tegelijkertijd is het het allemaal net niet. De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen om er meteen maar een dooddoener tegenaan te gooien. Als voormalige blije hippie met zin in de toekomst ben ik zo brutaal om er een blogje over te bakken.

“Ons Europa” telt maar liefst 66 pagina’s en hoewel het hier en daar verzandt in een alfabetsoep als “voor ACS-landen die geen EPA willen sluiten en voor andere economisch kwetsbare ontwikkelingslanden stelt de EU een verbeterd Algemeen Preferentieel Stelsel Plus op” is het behoorlijk leesbaar als je bereid bent om er een middag voor uit te trekken. Wat ik dus gedaan heb. Alleen ben ik niet het gemiddelde stomvee. Ik ben een irritante dossiervreter met een onaflatende aandrang om het nodeloos complexe systeem te doorgronden en uit te schakelen. GroenLinks is dat niet. Lees meer

De bemoeizucht van een wijkteam

ouderen bewegingAns de Vries* uit Amsterdam is 85 jaar. Af en toe begint haar geheugen haar een beetje in de steek te laten dus haar dochter mantelzorgt dagelijks voor haar moeder. Samen hebben zij dit prima geregeld. Ans vraagt dan ook geen hulp van buitenaf.

De telefoontjes
Enige tijd geleden ging de telefoon. De dochter die wat klusjes aan het doen was voor haar moeder in huis nam op.
‘Goedemorgen, u spreekt met het wijkteam, wij zijn op zoek naar mevrouw Ans de Vries’.
‘Mijn moeder is er momenteel niet, zij is naar de sportschool’.
Ongeveer een week later ging weer de telefoon; wederom het wijkteam. ‘Sorry, mijn moeder is er weer niet, zij is naar de universiteit.’ Lees meer

De grootste zeur is buurtbaas

imagesMerel* woont in een flat in Amsterdam west en is afhankelijk van de voedselbank. Zij is daarin niet de enige; de flat alsmede de aanpalende flat bestaat uit huurappartementjes voornamelijk bevolkt door mensen die allesbehalve een goed gevulde portemonnee tot hun beschikking hebben. Tussen de twee flats ligt een flink stuk grond gescheiden door een groot hek in het midden waarmee niets gedaan wordt.
Merel is creatief en bedacht het idee om dit stuk grond te gaan gebruiken om groente en fruit te verbouwen; een prachtig voorstel om de bewoners veel minder afhankelijk te maken van de voedselbank, met allerlei positieve neveneffecten zoals het bevorderen van sociale cohesie en gezondheid.
Helaas is het plan afgeschoten door de woningbouwcorporatie.

De dictatuur van de minderheid
Aanvankelijk was de woningbouwcorporatie enthousiast over het plan. Merel werd op pad gestuurd met een handtekeningenlijst waarbij zij toestemming moest verkrijgen van alle 250 huishoudens. Alle deuren afgaande kreeg ze ontzettend veel positieve feedback, op drie huishoudens na. Lees meer

De hennephetze: deeltje Twente Milieu

weed-1Iedere meerderjarige ingezetene van Vernederland mag volstrekt legaal cannabis kopen bij een coffeeshop. En – ik neem u even mee naar 1972 – toen de ARP schreef dat “de toelevering van cannabis zou gedurende een proefperiode  door een staatsmonopolie moeten geschieden.”

De repressie die we nu kennen, waarbij naaktlopers in eigen huis worden opgepakt, is dus nieuw. Maar de teruggang an sich is helaas niet uniek. De crisis ook niet. Bij de vorige vergelijkbare crisis wist de mensheid er nog een New Deal uit te slepen omdat de rijken het in hun broek deden, tegenwoordig ligt dat anders. Lees meer

Geimzinnig over het waarom van bodyscanners

bodyscanner‘Nieuws gaat,’ zo doceert Rob in een filmpje, ‘bijna altijd over uitzonderingen op een regel.’ Welke uitzondering hij precies bedoelt weet ik niet. Hij bedoelt in ieder geval niet afwijken van het mainstream geleuter. De Correspondent sluit zich namelijk nu al aan bij de rest van de kliek die enerzijds, anderzijds-verhalen brengt.

De hoofdredacteur van Sargasso, waarvan ik hoge verwachtingen had en waarvoor ik gewerkt heb, begon z’n “carrière” bij de Correspondent met makkelijk kapot te googelen gejank over de WOB. Dimitri Tokmetzis doet in de eerste aflevering z’n beklag over zwartgemaakte pagina’s overheidsinformatie. Natuurlijk is het onterecht dat de overheid naar believen informatie zwart kalkt maar ik wil het met name hebben over de vraagstelling, de premisse en niet zozeer over de beantwoording.

De vragen over de bodyscanners op Schiphol worden niet beantwoord. Welke vragen dat precies zijn blijft eveneens onbeantwoord. Het artikel is globale een uiteenzetting van een WOB-procedure waarbij de nadruk gelegd wordt op de zwarte stift van de overheid. Wat 60 naaktscanners precies mogen kosten komt Tokmetzis niet te weten en daarover doet ie verslag.

Daarmee impliceert hij dat die dingen nodig zijn omdat er nou eenmaal mensen bestaan die middels explosieven in hun ondergoed vliegtuigen trachten op te blazen. Andere media hebben bericht dat de anusbom in opkomst is en dat ook niet uitgesloten kan worden dat borstimplantaten explosieven kunnen bevatten.

Tsja. Laat The Guardian nou eens bericht hebben dat die underwearbomber op de loonlijst van de CIA stond. Daarom lijkt de vraag waarom we ondergoed op explosieven controleren mij des te prangender dan de vraag hoeveel die controle kost. Maar goed, dit blog lezen kost natuurlijk geen 60 euro per jaar dus wat weet ik ervan?