Ik wil niet meer

technological-unemploymentEr was een tijd toen de vraag of het nog erger kon me gaande hield. Ik dacht namelijk van niet en hoopte op verbetering. Na bijna zes jaar van niet aflatende “crisis” acht ik mijn ongelijk wel bewezen. Het kan altijd erger. Nooit beter. En het gekke is dat de goegemeente dat aanjaagt en toejuicht. Dat noemen ze dan realiteit. Het geld is op en dat is nou eenmaal zo. De onwetendheid is pijnlijk en deerniswekkend. Toen ik nog een blije linkshippie was zong ik vrolijk “alleen vogels vliegen van Oost- naar West-Berlijn” en tegenwoordig bestaan er bedrijven die vogels “zo humaan mogelijk” vergassen omdat die beestjes zich nou eenmaal geen ruk aantrekken van onze verzinsels die we tegen beter weten in realiteit zijn gaan heten. 

Landsgrenzen zijn een fenomeen dat we aan roofridders hebben te danken. Dode roofridders met nog altijd levende erfgenamen. Geld hebben we eveneens aan hen te danken, zij het niet direct. Sluwe lui pikten graag een graantje mee van de niet aflatende inhaligheid van de eerste apostelen van de hebzucht en aldus werd financialisering  bedacht. Oorlog kan niet zonder mankracht en kanonnenvoer offert zich niet onbaatzuchtig op dus zijn we in een papieren werkelijkheid gaan leven. Wie voor een dubbeltje was geboren kon een kwartje worden door risico te nemen. Geen gulden uiteraard, dat is alleen weggelegd voor de adellijke architecten van het systeem, maar de belofte van een ietwat beter leven heeft het tot in de recente geschiedenis goed genoeg gedaan om afzichtelijke gruweldaden te rechtvaardigen. Zie bijvoorbeeld de American Dream die niet mogelijk was zonder genocide op indianen. En als u dacht dat het voor Canada en Australië anders was, dan heeft u het mis.

Het verleden van de superieure westerse hegemonie is één en dezelfde bloeddoordrenkte zwarte pagina. En ik dacht dus dat we ons daar van konden afscheiden. Boy, was I wrong.

Sinds de “crisis” begon in 2008 is de elite er bepaald niet op achteruit gegaan. Figuurlijk gezegd is de kleding van de rug van de armen gerukt om zoveel mogelijk landingskussens te naaien voor de ineenstortende torens van de rupsjes nooitgenoeg. Op Lehman Brothers na gingen banken van too big to fail naar too big to jail. Iets waar hun voorouders in de middeleeuwen alleen maar van hadden kunnen dromen. Het is nog geen 300 jaar gelden dat Marie Antoinette naar de guillotine werd gesleept omdat ze vond dat het plebs bij gebrek aan brood prima cake kon eten. Anno nu hebben we te maken met een zogenaamde politieke kleurloosheid die niets anders is dan een stootkussen voor de elite. Verliest de VVD zetels? Geen nood. De PvdA is bereid de volgende klappen op te vangen. Verliest de PvdA? Dan is daar de SP die beweert dat de bouwwereld nieuw leven moet worden ingeblazen opdat het sprookje van Reaganomics eeuwig door kan gaan. Ik zou willen dat het een grap was maar helaas. Het hele ideologische gedachtegoed van links tot rechts rust op dezelfde onzinnige gedachte dat vastgoed alleen maar meer waard kan worden. Daardoor kennen we bullshit als rekenrente, een tovertruc waarmee ambtenaren simpele raadsleden graag versteld doen staan.

Hield het daar maar op. Helaas doet het dat niet. Wat ooit democratie was of heette is tegenwoordig een collectieve angstpsychose. We zijn niet bang voor de mensen die ons leven of wat daarvoor door moet gaan beheersen, welnee. We zijn bang voor mensen die de status quo dreigen te doorbreken. En dus doen we zelf het vuile werk voor onze machthebbers. Vrijwillig.

We gillen dat Aldel open moet blijven ook al heeft dat bedrijf in 10 jaar alleen maar verlies gedraaid. Van werklozen verwachten we een tegenprestatie voor het feit dat de maatschappij hen uitkotst. Een PvdA’er die in een onbewaakt moment roept dat het wel wat minder kan met het “salaris” van de koning kan de groeten doen aan zijn verdere politieke carrière en als een Bijenkorf een Primark wordt (beide eigendom van dezelfde firma) dan geven we de schuld aan de paupers in de vestigingsplaats waar de multinational zijn deuren heeft geopend.

Hoe langer de “crisis” voortduurt, hoe dikker de oogkleppen worden. En hoe harder er om een zondebok wordt gezocht. En ondertussen jankt de politiek dat we het toch vooral van de export moeten hebben. Inleveren dus. Harder werken voor minder. Terwijl de techniek voortschrijdt. We gaan van concurreren met lagelonenlanden naar een onwinbare concurrentiestrijd met robots. Dat is geen science fiction, het is een feit. In mijn dorp noemt de gemeente het een “innovatiecluster”. En daar gaan bakken subsidie naartoe. Op zich niet onterecht want een volautomatische economie kan in principe heel mooi zijn. Misschien dat ik daarom nog even blijf.  Om te kijken of we echt humaan kunnen worden. Ik vrees alleen het ergste. Het is nou eenmaal makkelijker schelden op een Poolse chauffeur dan op het merk waarvan je dagelijks shit koopt. Eigenlijk wil ik niet meer maar omdat ik laf ben en ik mijn ouders niet wil traumatiseren blijf ik nog even. Om te zien of het ook beter kan.

 

 

Getagd . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie