Wraakzuchtige willekeur

voor sommigen ben ik nu asociaalHet kabinet heeft een nieuw staaltje paupers pesten afgeleverd. Vanaf 1 januari 2015 wordt het huidige artikel 36 WWB gewijzigd door de Wet maatregelen WWB. Dit betekent dat de langdurigheidstoeslag wordt vervangen door de individuele inkomenstoeslag. Dat zegt u hopelijk niks maar als u ervoor in aanmerking komt dan bent u mooi de sjaak. Gemeenten zijn dat sowieso. Na 1 januari zal het college van burgemeester en wethouders iedere aanvraag individueel moeten beoordelen waarbij de ruimte bestaat om de toeslag niet toe te kennen ook al voldoet de aanvrager geheel aan de gestelde voorwaarden. Nu is het nog zo dat gemeenten bijna de hele procedure omtrent de langdurigheidstoeslag kunnen automatiseren. Dat werkt heel simpel. Nadat iemand 3-5 jaar (dat verschilt per gemeente) in de bijstand zit, maakt een computer automatisch een standaardbrief aan waarin te kennen wordt gegeven dat de geadresseerde de toeslag zal ontvangen tenzij er bezwaar wordt gemaakt. Met een misleidende term heet dat de negatieve optie. Alleen ZZP’ers die langdurig onder 110% van het sociaal minimum (70% minimum loon) leefden hoefden de toeslag zelf aan te vragen.

grip op productenDat gaat dus onder het mom van maatwerk op de schop. Wolters Kluwer heeft er alvast garen bij gesponnen door de VNG – tegen betaling – modelverordeningen aan te bieden. Verordeningen zijn een soort wetgeving op lokaal niveau en die worden dus goeddeels geschreven door een privaat bedrijf dat er een project genaamd Grip op producten op nahoudt waarbij jeugd kennelijk een product is net als zorg, inburgering en inkomen. Wolters Kluwer kunt trouwens ook kennen van hun onderwijsproducten, pardon, schoolboeken. Begint u al een beetje het gevoel te krijgen dat die fantastische democratie van ons druk bezig is om iedereen in een product te veranderen? Ik wel maar dat terzijde want dit blog ging over de nieuwe bureaucratische laag die geen bezuiniging gaat zijn maar geld gaat kosten. 

Er wordt een omgekeerde discretionaire bevoegdheid ingevoerd. Alleen als die vaak wordt gebruikt zal de nieuwe regeling geld besparen, anders niet. Bij de normale discretionaire bevoegdheid gaat het over goed nieuws. Fred Teeven legt dan heel even de dikke plaat voor z’n kop opzij om z’n hand over de kloppende vetmassa die hij een hart noemt te halen. Bij de gemeentelijke discretionaire bevoegdheid heb je pech. Ja, je voldoet aan de voorwaarden. Nee, je krijgt lekker niks. Het is een sadistische stok achter de deur die gebruikt kan worden om opstandige paupers mee te slaan. Daarenboven is het een hellend vlak om een arbitraire ontzegging van rechten in te voeren. Een ZZP’er die moeite heeft om rond te komen en daarom bezwaar heeft gemaakt tegen zhaar WOZ-waarde kan worden teruggepakt door een legitieme aanvraag te weigeren. WWB’ers die met succes dwangarbeid aanvechten idem dito. Iedereen op of onder 115% van het sociaal minimum (met die verhoging van vijf procentpunten gaat de PvdA vast pronken) die het waagt om bezwaar te maken tegen plannen van de gemeente neemt na 1 januari het risico om het slachtoffer te worden van wraakzuchtige willekeur.

Er is slechts één lichtpuntje. De participatiewet die de wet water en brood (WWB) gaat vervangen maakt niet duidelijk wat “op aanvraag” behelst. Gemeenteraden die dit Kabinet de middelvinger willen geven kunnen het college dus instrueren om de oude “negatieve optie” te beschouwen als een individuele aanvraag. Als er beslist een krabbel nodig is dan kan worden volstaan met een simpel “ik maak wel/geen bezwaar tegen de toekenning van de individuele inkomensondersteuning* – doorhalen wat niet van toepassing is.” Dat scheelt ieder college veel werk en bespaart dus op bureaucratische rompslomp. Zo niet dan moet er in iedere gemeente individueel beslist worden over het zogenaamde granieten bestand dat 25-50% van de WWB’ers in een willekeurige gemeente bedraagt. Dure tijdsverspilling, onnodige werkdruk en pure pesterij.

 

Getagd . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie