Een moetje

banenmotor“Hier wil ik het bij laten, voorzitter.” Met die woorden dacht Ronald Plasterk uitgepraat te zijn over de clusterfuck die we gedoogbeleid noemen. Overduidelijk een moetje dus zoals ook al bleek het het begin van z’n “betoog”. “Voorzitter. Ik ben hier aangeschoven omdat u mij hebt uitgenodigd.” Dat de Senaat de minister van Binnenlandse Zaken op het matje riep is echter niet zonder de aanleiding. Burgemeesters van verschillende coffeeshopgemeenten zijn het wel een beetje beu dat de politie topprioriteit geeft aan de bestrijding van een product dat wel verkocht mag worden maar dat niemand mag vervaardigen.  Ivo O. heeft weliswaar geïnventariseerd wat de wensen van de coffeeshopgemeenten waren maar dat deed hij niet voordat hij meermaals een luid en duidelijk NJET liet horen. Ieder zinnig idee over hoe de zelfgecreëerde “achterdeurproblematiek” aan te pakken, kan rekenen op een veto van Ivo O. Dat leidt uiteraard tot de nodige bestuurlijke wrevel en daarom zat Plasterk daar maar hij wilde het er liever niet over hebben. Daarom maakte hij zich er met een smoesje van af. “hennep” valt nou eenmaal onder het ministerie van Justitie en Veiligheid en daarom mag Ivo O. burgemeesters schofferen door ze te vragen een alternatieve zienswijze in te dien waarbij vooropstaat dat iedere alternatieve zienswijze door de shredder gaat.

Plasterk’s eigen partij nam z’n inbreng dan ook niet in dank af. Er volgde natuurlijk wel een plichtmatig bedankje zoals in bestuurlijke procedures de gewoonte is, maar het inhoudelijk oordeel was hard. Ivo O. zit gewoon z’n willetje door te drukken en Plasterk faciliteert dat. “Dat leidt er naar mijn mening toe dat het kabinet niet tot een oplossing komt. Ons beeld is dat het de verantwoordelijkheid van een minister is om tot zo’ n oplossing te komen” zei Plasterk’s partijgenote Ter Horst.  Dat is een duidelijke opdracht aan het adres van Ivo O. Reguleer de “hennepteelt”.

Helaas is het wel de verkeerde opdracht. Alle partijen die regulering willen, willen ondermaatse staatswiet. De ARP was zo’n veertig jaar geleden een stuk progressiever dan D66 nu. Zij wilden destijds een tijdelijk staatsmonopolie om “criminele henneptelers” geen generaal pardon te geven. Heden ten dage, na tig jaar van individualisering, vindt de progressieve goegemeente het dus onverantwoord als een willekeurige burger een bepaald plantje water geeft. Het reguleringsplan van de PvdA’er Ter Horst behelst dan ook een nog hardere aanpak van de thuisteelt. Opdat de banenmotor van de maffia, pardon de politie, maar blijft draaien.

 

 

 

 

Getagd , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie