Idealisme is het nieuwe realisme

De Werkgroep Lastige Leden™ was op negen maart in Heerenveen om de lezing idealisme is het nieuwe realisme van Esther Ouwehand en Lammert van Raan bij te wonen. Alsof ze de valse framing van de media dat de Partij voor de Dieren (PvdD) heimelijk een christelijk-fundamentalistische partij is, werd die lezing gehouden in een kerkgebouw, maar dan wel eentje met een big ass bar in de lounge.

Over die lounge heeft de Werkgroep meteen een dingetje, er zijn dubbele automatische schuifdeuren, overduidelijk bedoeld om de kou buiten te houden en zodoende energie te besparen. De Werkgroep juicht dat uiteraard toe maar moet tot haar droefenis constateren dat het niet werkt. De tweede set schuifdeuren moet pas open gaan als de eerste set gesloten is en dat is jammerlijk genoeg niet het geval. De Werkgroep heeft Trinitas hierover van ongevraagd advies voorzien.

Dan door naar de lezing. Esther en Lammert (de Werkgroep mag Esther en Lammert zeggen) vielen met de deur in huis door onderstaande filmpje te tonen. De natuur heeft ons niet nodig, wij hebben de natuur nodig. Ons handelen zal ons lot bepalen, moeder natuur heeft, met een beetje buitenaardse hulp (een meteoriet is ook natuur) grotere diersoorten dan wij uit doen sterven. Wie denkt dat de PvdD alleen maar natuur en dieren wil beschermen, heeft het mis. De partij wil de aarde leefbaar houden, juist voor mensen.

Aan de hand van krantenartikelen en memes werd een kijkje in de keuken van de voor de PvdD zo kenmerkende expressieve politiek gegeven. Er werd uitgelegd hoe lokale fracties samenwerkingsverbanden leggen om zo Kamerfracties van andere partijen over de streep te trekken. Bijvoorbeeld in Amsterdam, waar de PvdD de nee-nee-sticker tegen ongevraagde reclamefolders heeft vervangen door een ja-ja-sticker. D66 Amsterdam steunde het initiatief om ervoor te zorgen dan mensen geen actie meer hoeven te ondernemen om te verhinderen dat veelal kinderarbeiders wekelijks kilo’s oud papier op de deurmat dumpen. Dat helpt om de Kamerfractie van D66 ook over de streep te trekken.

Langzaam maar zeker wordt het wordt omgekeerd, diegenen die willen dat hun koopziekte gemanipuleerd en gestimuleerd wordt, zullen naar het gemeentehuis moeten om een sticker op te halen. Dat begint lokaal maar uiteindelijk wordt het landelijk. Aangezien de gemiddelde consument liever lui dan moe is, snijdt het mes zo aan twee kanten. Er worden én minder bomen gekapt, omdat er minder folders worden verspreid én de overconsumptie verminderd omdat er minder manipulatie van de koopziekte plaatsvindt. Deze analyse komt overigens geheel voor rekening van de Werkgroep, wat onverlet laat dat het wel waar is.

Volgens de PvdD leven we in het theater van het absurdisme. Gezond eten is duurder dan ongezond eten, vervuilen is goedkoper dan milieubewust werken, iets dat met name voor biologische boeren geldt nu zij bestraft worden voor een gigantisch mestoverschot waar ze nog geen kilo fosfaat aan hebben bijgedragen.

De winnende strategie van de PvdD is om anderen dat absurdisme in te laten zien. Zo moest Lammert bekennen dat hij in zijn jeugd dolenthousiast plastic op straat heeft gegooid, veel plastic, herhaaldelijk ook. Dat werd door verstandige, volwassen mensen aangemoedigd. Gooi plastic op straat, gooi plastic in de bossen, gooi plastic in zee, dat is hoe wij dingen vieren. Door plastic ballonnen op te laten. En iedereen die daar tegen is, is natuurlijk tegen kinderfeestjes, die is een enorme spelbederver.

Welnu, tot onze grote tevredenheid constateerde de Werkgroep Lastige Leden™ dat de PvdD helemaal niet bang is om de spelbederver te zijn, net zoals “mijn cluppie” (dixit Lammert) niet bang is om de grote boze partij te zijn van “die twee heksen” (dixit Esther) die je najagen om aan je geweten te peuteren als je in de supermarkt of bij de slager biefstuk koopt. Vooral de SP loopt daar mee te koop, al richt Roemer de peilen niet op de PvdD maar op GroenLinks, ze willen biefstuk alleen nog maar betaalbaar houden voor de elite.

Over het feit dat er voor één kilo biefstuk 25 kilo voer (vooral soja) nodig is, hoor je de SP niet. Om nog maar te zwijgen over de enorme milieukosten van de de bio-industrie. De SP mag graag roepen dat socialisten per definitie internationalisten zijn maar de solidariteit stopt waar de lekkere trek begint. Als slager en melkboer van Europa en de wereld, veroorzaken we elders ontbossing, droogte en uiteindelijk hongersnood.

Het debat over klimaatverandering wordt versmalt tot een debat over fossiele energie, zo waarschuwde Esther. De NOS bewees haar gelijk door vandaag een artikel te produceren dat stelt dat klimaatverandering kan worden tegengegaan door over te schakelen op hernieuwbare energie. Tuurlijk, dat is ook belangrijk, al was het alleen maar om een eind te maken aan de schofterige, onmenselijke behandeling van de Groningers maar het is bij lange na niet genoeg.

Om met een boze witte man, die claimt dat hij de oneliner “windmolens draaien op subsidie” heeft bedacht: “Ik verzuip in de mest! Als ik mijn ramen niet twee dagen per week gesloten houd, dan stinkt mijn hond altijd naar mest, dan stinkt mijn hele huis naar mest.” De Werkgroep vond het pijnlijk ironisch dat iemand die zegt Wiegel te hebben gesouffleerd, uiteindelijk bij de PvdD is geland omdat hij de gevolgen ondervindt van VVD-, CDA en ook PvdA-beleid. Ongebreidelde groei van van de landbouw, het Friese landschap gaat eraan kapot. Zozeer zelfs dat er een woord voor bedacht is is: landschapspijn.

Over landen gesproken, aan het begin van de avond werd de zaal gevraagd over zwevende kiezers in de tent waren. Dat bleken er minder dan tien, aan het eind van de lezing was het er nog eentje. Die mevrouw werd door Esther Ouwehand geloofd en geprezen omdat ze toch maar mooi zo dapper was om in een kerkgebouw vol PvdD-gelovigen een ketter durfde te zijn (mijn woordkeuze).

Hoewel de Werkgroep heeft genoten van de avond, vonden we het #voedseldebat leuker. Daar stond Esther in een totale bring it on-stemming, zoals ze dat zelf verwoordt, hier stond ze toch vooral te preken voor eigen parochie. Ze werd zelfs in verlegenheid gebracht door iemand die zei dat hij zichzelf hoorde spreken als hij haar in de Kamerdebatten volgde en dat hij daarom trouw Esther Ouwehand stemt.

Pas toen Esther in de clinch ging met een boer in de zaal, vond de Werkgroep de avond echt vlammend. Begrijp ons niet verkeerd, we hebben genoten van de bevlogenheid en de inzage in de werkwijze maar verbaal vuurwerk is meer ons ding. Vandaar dat ons hart opvlamde toen Esther de degens kruiste met een traditionele boer. “Vindt u het nu goed gaan, terwijl er vijf boeren per dag noodgedwongen stoppen?” Hij vond van wel, hij had het idee dat hij de race naar de bodem kan winnen. Maar hij had ook een punt zo leerde de Werkgroep bij de borrel.

Om gecertificeerd biologisch boer te worden moet je door ongelooflijk veel brandende hoepels springen, bovendien moet je dan door een gat van drie jaar waarbij je wel extra kosten hebt, maar geen extra opbrengsten. Domweg een megastal bouwen is dan een makkelijker alternatief, dat is precies waarom de PvdD de enorme Europese subsidies voor landbouw (ongeveer de helft van de begroting) wil inzetten. Nu dienen die subsidies de schaalvergroting. Dat moet veranderen, die 83 miljard per jaar (dixit de boze witte man in de zaal)moet geïnvesteerd worden in de transitie naar gesloten, lokale ketens, waarbij ieder land de eigen voedselvoorziening grotendeels lokaal realiseert.

Populistisch gezegd wil de Werkgroep Lastige Leden™ een hek om Nederland. Verbied de import en export van vlees, eieren en zuivel. Tegen internationale handel in fruit en koffie hebben we uiteraard geen bezwaar, mits het fair trade is.

Tot slot nog een moment van deemoed. De Werkgroep heeft de grote waffel iets te wijd opengedaan, bij het voedseldebat presenteerde kandidaat-Kamerlid de Groot van D66 zich als toekomstig landbouwwoordvoerder. Thans is hij directeur van de Nederlandse Zuivel Organisatie. Het was de Werkgroep ontgaan dat Esther ons in vertrouwen toefluisterde dat D66 hem die portefeuille volgens iemand van D66 helemaal niet beloofd had.

Vervolgens ging de Werkgroep daarover twitteren, bloggen en mailen met D66 omdat onze vragen niet beantwoord werden in de ask me anything met Pechtold op Reddit waarop D66 liet weten dat Esther Ouwehand “geen weet heeft of kennis heeft van wat D66 wel en niet doet. Het zou haar sieren als ze daarover geen uitspraken doet.” Dat was een beetje dom, daarom zegt Esther voortaan heel luid “dit is off the record, Petra” en dan hou ik dat gewoon verder voor mezelf. Dat geldt echter niet voor mails van D66. Het volgende lijkt me bullshit. “Pas na 15 (…) zal een verdeling plaatsvinden van de portefeuilles van Kamerleden.” Je trekt geen grote zuivelboer aan om hem over uitkeringen te laten praten. Bovendien draagt hij zelf uit dat hij beoogd landbouwwoordvoerder is, dat heeft iedereen bij het voedseldebat kunnen vernemen.

Enfin, verder is er geen man over boord, want mot met D66 zijn de heksen van de PvdD wel gewend. Bovendien is Esther Ouwehand naar eigen zeggen #TeamKramer. Als voorzitter en secretaris van de Esther Ouwehand-fanclub (dixit Conrad Berghoef) ben ik zo ongeveer in de zevende hemel.

Getagd , . Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.