“Gotta go out with a bang”

De voorzitter van de Werkgroep Lastige Leden™ is een beetje huiverig voor post van de gemeente. Als je uitkeringsgerechtigd bent dan bevat dat zelden goed nieuws. Meestal gaat het over dwangarbeid die je geacht wordt te verrichten of over zogeheten rechtmatigheidstoetsen wat betekent dat je met drie jaar aan bankafschriften naar het gemeentehuis moet torsen om te verantwoorden waarom je een een paar centen hebt om je kont mee te krabben.

Soms is dat echter anders, op 23 augustus mocht uw voorzitter een sms’je ontvangen: “Hè joh, ik vertrek als wethouder en wilde jou graag laten uitnodigen. Wat is jouw postadres? Groet Marja Krans”.

De Werkgroep is – op lokaal niveau – zeer goede vrienden met de ChristenUnie. Tenminste, met de oude garde ervan. De nieuwe lichting is door ons voor het blok gezet met de stelling “de islam is een te respecteren godsdienst of het het is te bestrijden afgoderij”. Toen koos de nieuwe lichting voor het laatste en daar heeft uw voorzitter een nummertje van gemaakt op de lokale radio. Hetgeen niet in dank werd afgenomen door de selectiepsycholoog(!) van de politie.

Anyways, terug naar de post. Na een paar dagen kreeg uw voorzitter een uitnodiging. Drie dagen daarna volgde weer een envelop van de gemeente. God, daar gaat de jolijt dacht ik, maar het viel mee, het was weer een uitnodiging voor de afscheidsreceptie, ditmaal niet verzonden via regiopost maar via PostNL. Met handgeschreven adressering bovendien, niet met een steriele automatische adressering, of zoals met brieven die ik doorgaans ontvang “dit bericht is automatisch aangemaakt en derhalve is het niet ondertekend”.

De uitnodiging las een beetje als een rouwadvertentie. “Als gevolg van haar besluit om terug te treden, mist het gemeentebestuur een gedreven, doelgericht en betrokken bestuurder. (…) Wij staan stil bij haar inzet voor de gemeente tijdens een informele afscheidsbijeenkomst.”

Stilstaan was wat je, gelet op de drukte, inderdaad het beste wat je kon doen. De hal van het gemeentehuis is niet bepaald klein en het was bomvol. Zo vol dat uw voorzitter een half uur in de rij moest staan om Marja Krans te zoenen. Het was een weemoedig weerzien. Het gemeentehuis is de plek waar ik me als raadslid vier jaar lang als een vis in het water heb gevoeld en het is sindsdien de plek geworden waar ik met enige regelmaat op het matje moet komen.

Dat er gevraagd werd of ik überhaupt wel uitgenodigd was benadrukt dat des te meer. Maar soit, dat was de enige wanklank in een verder warm bad. Degene die niet wilde geloven dat ik welkom was, kon zich ook niet voorstellen dat ik kan lezen en schrijven met de 2006-2010-editie van de ChristenUnie.

Ondanks alle meningsverschillen die we hebben gehad waarbij er volgens de media een wethouder is afgetreden (niet waar, hij heeft alleen zijn nevenfuntie als trouwambtenaar neergelegd) was er één grote gemene deler. Dat was onze geprivilegieerde positie gebruiken om het belang van de zwakkeren te verdedigen tegen het recht van de sterkste.

Uw voorzitter was één van de 31 bevoorrechte burgers die mocht zeggen waar het op stond en dat voorrecht heb ik ten volle gebruikt. Dat heeft wat betreft het dossier van weigerambtenaren gebotst met de ChristenUnie, maar verder vond ik hen aan mijn zijde. Toen Jan van der Wouden zei dat de tranen hem in de ogen springen als hij de deerniswekkende tentjes van de winkeliersvereniging ziet, bekroop me zelfs de gedachte dat ik geholpen heb om de ChristenUnie te radicaliseren.

Als niet-Drachtster moet u weten dat de winkeliersvereniging dol is op shantykoren, countrylinedancing en meer van dat tranentrekkende soort ongein. Arm in arm is uw voorzitter daartegen ten strijde getrokken met de ChristenUnie. Een gevecht dat we jammerlijk hebben verloren. De winkeliersvereniging is thans een kolchoz. Lidmaatschap is zo goed als verplicht en scheiding van gemeente en winkeliersvereniging is net zo hard nodig als scheiding van kerk en staat.

Tegen die achtergrond was uw voorzitter tegelijkertijd een vreemde eend in de bijt én een graag geziene gast. De parelkettinkjes (m/v) vonden het maar niks. De oudgedienden van de ChristenUnie vonden anders. “Petra! Goed?” “Ja.” “Mooi!” Meer woorden hadden we niet nodig. Dat bedoel ik met kunnen lezen en schrijven.

Na een half uur wachten waarin de ambtenarij de hoop uitsprak dat ik namens de Partij voor de Dieren de kar ging trekken omdat “deze rechtse gemeente wel wat leven in de brouwerij kan gebruiken” mocht uw voorzitter dan eindelijk Marja Krans begroeten.

Maar niet voordat de ontzettende Judas Chiel Bolt dat deed. De lul. Bolt vertelde voorheen iedereen die het maar wilde horen dat hij de wethouder wilde kielhalen voor een fout die niet haar schuld was. Het was de schuld van een cultuur die hij voorstaat, namelijk minimale overheidsbemoeienis.

Daardoor mocht een gemeentehuis vol met ambtenaren die verstand hebben van vastgoed zich niet bemoeien met een miljoenenproject. Uw voorzitter heeft niks tegen Stef Avezaat, de voorzitter van de Lawei, maar verstand van bouwen heeft hij niet. Hij heeft verstand van volle zalen trekken.

Het besluit om de bouw van de “Gouden Lawei” min of meer onder nul en generlei toezicht te laten plaatsvinden is genomen door de gemeenteraad. Toen Marja Krans nog geen wethouder was.

Als de Raad een schuldige wil aanwijzen dan moeten ze lang en hard in de spiegel kijken. Dat Marja de eer aan zichzelf heeft gehouden siert haar maar het was niet nodig geweest als de Raad niet op een symbolisch offer uit was.

Dit is niet de schuld van een wethouder die het overzicht verliest, het is de schuld van een gemeenteraad die de touwtjes uit handen geeft. En die daarna gaat jagen op de kop van een wethouder. Fuckers.

De Werkgroep heeft bij monde van uw voorzitter geen goed woord over voor het (dis)functioneren van de Drachtster gemeenteraad. De Werkgroep is verheugd dat meerdere personen, zowel raadsleden als ambtenaren, de voorzitter verzocht hebben om deel te nemen aan de gemeenteraadsverkiezingen maar voordat dat gebeurt zal de Partij voor de Dieren toch echt wat meer dan elf voornamelijk hoogbejaarde leden in Drachten moeten hebben.

Enfin, het afscheid van Marja Krans was mooi en ontroerend. Uw voorzitter kreeg het mooiste compliment van haar leven. “Bedankt dat je geholpen hebt om de ChristenUnie opener te maken.”

Verder is er in zeven jaar niks veranderd op het gemeentehuis, als je vegetarisch wilt eten dan kun je het beste de minst milieu- en diervriendelijke optie aanvallen, de kaasplank. Want zelfs in de salade zit vlees.

Marja Krans kwam, zag en ze overwon. Ze veroverde mijn hart. Ze hoefde geen cadeautjes, ze vroeg om donaties voor stichting Present. Die lui hebben laatst het huis van mijn buurvrouw geschilderd. En als ik me niet vergis hebben we hen als raadsleden 25.000 euro toebedeeld.

“Gotta go out with a bang” zei ze, waarna ze later ging zingen. Toen ik met een sisser uit de gemeenteraad moest vertrekken, gaf ze me een slof sigaretten als goedmakertje voor het bietsen. Het was mooi en ik ben haar dankbaar. Deze gemeente verliest een wethouder omdat de raad liever mediagenieke punten scoort dan dat ze godverdomme nadenken.

Ik ga gewoon haar woorden jatten. “Ik wens u het allerbeste en dat is God’s zegen.” Leef lang en voorspoedig.

Dankjewel Marja.

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.