De Werkgroep Lastige Leden™ versus de Partij voor de Dieren

Vanaf 23 oktober weer lekker amendementen schrijven met Arno-Jan Boere en Wouter Pieterse (aka Riegholt Hilbrands)“, met die woorden kondigde de Werkgroep Lastige Leden™ haar deelname aan het 25e congres van de Partij voor de Dieren aan, daarbij werd gelinkt naar een clip van the Doomsday Refreshment Commitee met een sample uit the Devil’s rejects: “let’s do what God made us to do!”

Op het besloten gedeelte van de website van de PvdD bleek tot ons grote ongenoegen dat het partijbestuur in al haar wijsheid tot het eenzijdig en dus ondemocratisch veranderen van de regels had besloten. Het bestuur rechtvaardigde dit besluit met het argument dat er gesnoeid moest worden in het aantal amendementen gelet op de groei van de partij en de verwachte bijna verdubbeling van het aantal congresgangers. Aangezien het de Werkgroep Lastige Leden™ echter wordt toegedicht tijdens het vorige verkiezingscongres 480 amendementen te hebben ingediend, kon de Werkgroep  niet anders dan de maatregel te beschouwen als een reactie op onze werklust.

Vandaar dat de Werkgroep niet alleen met een stofkam door het verkiezingsprogramma voor de gemeenteraadsverkiezingen is gegaan, maar ook door de statuten en reglementen. Zonder u te vervelen met de exacte artikelnummers is de Werkgroep verheugd om u mee te kunnen delen dat het partijbestuur over geen enkel mandaat beschikt om de inbreng van de leden, het hoogste orgaan binnen de PvdD, te beknotten zonder dat de leden daar zelf vooraf mee instemmen.

Het bestuur bleek dat ook te beseffen want nadat de Werkgroep een eerste versie van de motie had ingediend, deed het bestuur de toezegging een nieuwe werkwijze omtrent de indiening en afhandeling van amendementen aan de leden voor te leggen op het eerstvolgende congres. Njah, leuk maar niet goed genoeg. Bovendien hadden de jonge honden van PINK! er inmiddels ook lucht van gekregen en zo geschiedde dat de Werkgroep tezamen met 27 leden van de jongerenafdeling met een verpletterende meerderheid triomfeerde door het bestuur, die de motie bleef ontraden, terug te fluiten. Shots fired!

Tussentijds leermomentje: laat nooit 30 mensen een motie ondertekenen, dan wijst het bestuur één woordvoerder aan en wordt de rest geacht op hun handen te zitten. Gelukkig trok Wouter zich daar niks van aan en was Arno-Jan er als vliegende keeper toen Pieter Groenewege van PINK! bezig was om het draagvlak onder de motie weg te schoppen door aan te kondigen dat hij voornemens was een zwik nieuwe amendementen in te dienen als de motie die nog steeds met klem ontraden werd, zou worden aangenomen. De Werkgroep verwelkomt samenwerking van harte, maar niet ten koste van het riskeren van een onderneming die al hachelijk genoeg was. Wie een beetje thuis is in politieke congressen, weet dat er maar zelden wordt afgeweken van de adviezen van welk partijbestuur dan ook…

Anywho, de eerste buit was binnen. Op naar de amendementen! De werkgroep had er acht. Geen negen, intern misverstandje. Arno-Jan was er ééntje vergeten in te dienen en als uw voorzitter dat geweten had, dan had zij nog wel drie reserve-amendementen over… Van die acht werden er zeven aangenomen, waarvan drie zonder positief advies van het bestuur. Geen 100% score zoals tijdens het vorige verkiezingscongres maar 88% is ook een hele nette score. Na de lees meer lopen we ze graag even met u door.

We beginnen met het enige afgewezen amendement. Bij de Werkgroep bestaat de indruk dat het bestuur niet begreep wat we trachten te bewerkstelligen. Bestuur en Werkgroep zijn het eens dat een lokale munt geen wettig betaalmiddel is. Wat de Werkgroep frappeerde was dat het bestuur bij behandeling van een later amendement voor het toekennen van subsidies in lokale valuta was. De Werkgroep is dat ook, maar het kan natuurlijk niet van één kant komen. Als de burger tevreden moet zijn met een beschikking uitgedrukt in lokale valuta, dan moet de gemeente ook thuis geven. Walk the talk, practice what you preach, dat werk. Naderhand hebben we nog getracht om er een boom over op te zetten met Frank Wassenberg, helaas had hij geen tijd en moest hij vertrekken. De Werkgroep komt er op terug.

In haar afsluitende toespraak waarschuwde Marianne Thieme ervoor dat de PvdD als gevolg van de groei die partij doormaakt niet meer moet gaan focussen op menscentrale onderwerpen en minder op dieren, natuur en milieu. Ze zei dat ze dat nu al zag gebeuren en ze zette haar uitspraken kracht bij met de woorden “over my dead body!” Hoi Marianne, de Werkgroep Lastige Leden™ hier. Wij voelen ons immer aangesproken en zo niet niet, dan toch. Drie uitstekende amendementen, waarvan twee voorzien van een positief advies. Dierenrechten is onze expertise niet zozeer, mensenrechten des te meer en die agenda blijven we – met de partijnaam als smalle voordeur naar een breed gedachtegoed indachtig – gewoon pushen.

Zie je wel? De Werkgroep wil niet naast haar schoenen gaan lopen, noch wil ze cliëntelisme bedrijven, maar we schatten zo in dat we de stem van de hardcore, veganistische achterban al binnen hebben zonder dat er ergens een poster hoeft te worden geplakt. De vraag is echter of we daar de verkiezingen ook mee gaan winnen. De Werkgroep denkt van niet. Bovendien zouden we Plan B tekort doen door de daarin opgenomen mensenrechtenagenda niet door te vertalen in het programma voor de gemeenteraadsverkiezingen.

Intermezzo: uw voorzitter neemt u graag mee naar een weekendje in huize Kramer. Vrijdagnacht: Star Trek online spelen! Tot ongeveer de dageraad. Zaterdagochtend, een uur of kwart over negen: telefoon. Ugh, nee. Uurtje of vier de voicemail maar eens beluisteren. Ah, het partijbestuur, over de amendementen. Na het avondeten ben je de eerste. O, er wordt niet opgenomen. Ook goed, gamen met mijn Amerikaanse vrienden. Zondagochtend, niet al te lang na te zijn neergestort op bed: telefoon. NOPE! Voicemail: kunnen we maandagochtend bellen of anders vanavond om een uur of negen? Prima, vanavond om negen uur dan. *Verstuurt bevestiging per sms* Negen uur: er wordt niet opgenomen door het bestuurslid. Half tien: nog steeds niet. O jee, maandagochtend deadline. Nou ja, gamen maar weer. Tot negen uur ’s ochtends. En dan bellen. Hoi Elze, met Petra, schikt het? Ehm, nee. Kun je over een half uurtje weer bellen? Ja hoor, ik blijf nog wel even op. Einde intermezzo.

Steen des aanstoots bleek het woord dwangarbeid in mijn amendement, dat wenste het bestuur niet in het programma op te nemen, of ik met een andere formulering kon leven. Tuurlijk. Motivatie van het bestuur op het congres: natuurlijk is vrijwilligerswerk vrijwillig. Motivatie mijnerzijds: helaas is de staande praktijk dat het niet zo is. Terwijl ik me omdraaide en wegliep bij de inspraakmicrofoon, zag ik de eerste groene kaarten al omhoog gaan. Terug achter in de zaal, de vaste stek van de Werkgroep, ongeacht de congreslocatie, zag ik een zee van groene kaarten. Kippenvel. FUCK YES! FUCK DWANGARBEID!

Met overlast doelt de Werkgroep niet op geïllegaliseerde mensen, noch op ongedocumenteerde mensen. De Werkgroep doelt daarmee op het gedrag van de gewapende tak van de PVV, ook wel de politie geheten. Het is de werkgroep ter ore dat “sterke arm der wet” op basis van tips afgelopen week nog een razzia uitgevoerd heeft op het adres van een godvrezend iemand, alwaar binnen 10 minuten iemand in vreemdelingenbewaring is genomen zoals het met een misselijkmakend eufemisme heet. Alsof het godbetert nog steeds de Tweede Wereldoorlog is. Dit nooit weer betekent voor de Werkgroep ook echt dit nooit weer.

Dan nog één amendement waar alleen Arno-Jan bij betrokken was. Wij zagen uw ene rode kaart wel, meneer de eenzame tegenstemmer. Hoe durft u tegen het verblijfsrecht van hier gewortelde kinderen te stemmen? De Werkgroep houdt u in de gaten.

Tot slot wil de Werkgroep nog mededelen dat wij ons prima vermaakt hebben. Voor de aardigheid heeft uw voorzitter vier hoodies met het logo van de Werkgroep Lastige Leden™ laten maken en dat was het geld meer dan waard. Aanspraak gegarandeerd, de hele dag lang. Er was zelfs een mevrouw die dacht dat het de taak van de Werkgroep was om Lastige Leden™ de tent uit te trappen. De Werkgroep wenst Esther Ouwehand minstens zoveel hilarisch draagplezier van haar exemplaar.

Om een lang, leerzaam (er was een lezing over ruim 100 jaar zoönosen die haarfijn uit de doeken deed hoe het exportbelang de volksgezondheid altijd als ondergeschoven kindje heeft behandeld)  en wederom uitermate succesvol verkiezingscongres af te sluiten is de Werkgroep neergestreken bij Tang Dynastie in Almere-Buiten. De loempia’s en de satésaus waren twijfelgevallen maar rekbaar veganistisch als de Werkgroep is, houden we het er maar op dat we ons het veganistisch menu uitstekend hebben laten smaken. Arno-Jan en ondergetekende konden zelfs nog een flinke bak eten mee naar huis nemen want nadat we hadden afgezien van het all you can eat-menu, bleken vier gangen more than you can eat.

O ja, het verbaasde de Werkgroep nog dat we alle drie met stokjes bleken te kunnen eten.

Getagd . Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.