Beroepsrisico

Eén van de vermeende ontvoerde tieners

Een van de vermeende ontvoerde tieners

Sinds kort belijden we in Vernederland een nieuw soort beroepsrisico, namelijk dat zij die zich met schimmige praktijken inlaten rekening moeten houden met fysiek geweld.  Nadat Teeven daar in het geval van een inbreker op wees, heeft het niet lang geduurd voordat twee overvallers het loodje legden in een juwelierszaak. Als klein grut al rekening moet houden met een standrechtelijke executie dan zou je zeggen dat het voor grote vissen helemaal telt. Als je voor een geheime dienst werkt of daar aan gelieerd bent moet je dus op je tellen passen. Zeker als die geheime dienst de Mossad is, Israël is immers al 66 jaar bezig met een wrede, bloedige bezetting waarover je hier maar verrekte weinig hoort. Tenzij de Palestijnen terugschieten natuurlijk, dan is het voorpaginanieuws.

In die context zie ik de aanslag in Brussel,  Emanuel en Miriam Riva waren accountants die beide banden hadden met de Mossad. Dat trek ik niet uit m’n hoge hoed, dat schrijft de Israëlische krant Haaretz.  (Cache-link wegens betaalmuur.) De goed ingevoerde Joodse vredesactivist Richard Silverstein schrijft dat eveneens maar dan wat stelliger. Vermoorde Israëli’s werkten voor de Mossad. In Nederland wordt die link helemaal niet gelegd, nou ja, wel door mij en misschien ook door anderen maar niet in de mainstream media en da’s best raar aangezien Haaretz bepaald geen margekrantje is. Wie er toch beslist iets Nederlandstaligs over wil lezen kan in België terecht. De Morgen heeft een bewerking van het Haaretz-artikel gepubliceerd.

Wat in Nederland geldt als een antisemitische terreuraanslag hoeft dat dus niet beslist te zijn. Het kan heel wel gaan om een nogal asymmetrische afrekening. Boekhouders zouden niet mijn eerste doelwit zijn als ik deel uitmaakte van een gewapende strijd, maar goed, de bezetting van Palestina is op z’n zachtst gezegd ook asymmetrisch en we hebben zoals gezegd sinds kort te maken met het officiële staatsgeloof dat bij bepaalde beroepen bepaalde vergaande risico’s horen. Lees meer

Hoe het recht om vergeten te worden het recht op censuur zal zijn

het recht om vergeten te worden“Als we de naam Petra Kramer noemen dan gaat er bij velen een schok door het lichaam. In Drachten en omgeving is deze dame bij velen berucht omwege haar vele negatieve uitlatingen naar personen en bedrijven. … Petra is trouwens een transseksueel en ze noemt zichzelf loktrans. Dat loktrans heeft ze bedacht omdat ze zoveel mogelijk problemen uit wil lokken!” Dat staat ergens op de internets. En die aanval kwam niet uit het niets, het was een reactie op dit blog. Ik heb een illegale pooier ontmaskert door verschrikkelijk veel googelen. Dat heb ik gedaan omdat hij (hoi Siebren Aukema) niet alleen een pooier zonder een in de vermelde standplaats geldige vergunning is maar vooral omdat hij zich met name richtte op het exploiteren van vrouwen met financiële problemen.  “Heb je snel geld nodig i.v.m. schulden of iets dergelijks ook dan kun je contact opnemen of er mogelijkheden zijn om je extra snel te helpen.” Sindsdien is die site verhuisd van nachtparel naar nacht-parel.nl en is het azen op vrouwen met schulden gestopt.

Zo zijn talloze posts over mij te vinden. Sommigen zijn grappig zo niet hilarisch zoals bovenstaande voorbeeld, anderen zijn ronduit hatelijk. En ja, ik ondervind daar in het dagelijks leven last van. Ik merk dat mensen mij googelen. Je zou dus denken dat ik blij ben met het recht om vergeten te worden. Toch ben ik dat allerminst. Ik ben faliekant tegen de regelgeving die in de praktijk verregaande functioncreep zal kennen. Waarom? Omdat Europa ondergeschikt is aan Amerika. En in Amerika zijn multinationals mensen, vriend. Het recht om vergeten te worden zal binnen de kortste keren uitpakken als het recht op censuur.

Misschien duurt het nog een tijdje voordat multinationals het voor elkaar krijgen om negatieve tweets over hen uit de index van zoekmachines te weren of zelfs uit de twitterfeed. Maar ik ben er niet gerust op. Waarom? Omdat de hele krankzinnige richtlijn verzonnen is met het grootbedrijf in gedachten. Werkgevers googelen sollicitanten. En daardoor worden sollicitanten afgewezen schijnt het. Als iemand mij niet wil aannemen omdat ik X jaar geleden stommiteit Y heb begaan dan fuck you. Je weet niet wat je mist. Wat niet lang zal duren is dat het grote mekkeren begint. Dat is namelijk al begonnen. Google heeft de eerste verwijderverzoeken al binnen en het is wachten totdat Wikipedia gecensureerd moet worden omdat er iets staat wat iemand onwelgevallig is. Wat nu door eurofielen als D66 als een feestje wordt gepresenteerd zal snel een nachtmerrie zijn.

De EU die onlangs geloofd en geprezen werd omdat het de netneutraliteit ternauwernood en tegen de verwachtingen in gered heeft, draait een andere vorm van netneutraliteit de nek om. Voorheen was het zo dat iedereen – binnen de grenzen van reeds bestaande wetten – kon posten wat zhij wilde, dat kan nog steeds maar voortaan loop je daarbij wel kans dat het onvindbaar zal zijn. Dat je alleen nog maar voor eigen parochie kunt preken omdat zoekmachines jouw dissidente geluid moeten verwijderen. Daarmee heeft het vrije internet een bias gekregen en dat zal zonder twijfel in het voordeel zijn van degene die het meeste geld heeft om te procederen. De zogenaamde bescherming van aanstaande loonslaafjes die hinder ondervinden bij een sollicitatie zal vroeg of laat uitpakken als een gecensureerd internet.

En waarom? Waarom kun je niet gewoon wegklikken als iets wat je leest, ziet of hoort je niet aanstaat? En wat als iemand blijft volharden in door jou ongewenste uitlatingen in andere bewoordingen waardoor het toch weer in google belandt? Met de introductie van het recht om vergeten te worden heeft de EU een blik wormen geopend waarvan ze de gevolgen niet hebben overzien. En het wordt een regelrechte ramp. Ik vond de cookiewet al erg omdat ik prima zelf cookies kan beheren, zo kan ik ook prima zelf beslissen wat ik lees. Daarom heb ik er bezwaar tegen dat een supranationale lobbycratie bepaald wat ik kan vinden. Het recht om vergeten te worden zal uitpakken als je reinste zoekmachinecensuur.