Epiloog

fuck offDaar is ie dan: het allerlaatste activistisch getinte artikel dat ik ooit nog zal schrijven. De koek is op en de maat is vol. Het is bepaald geen mooie tijd geweest en laat dat nu geheel toevallig één van de voornaamste redenen zijn om qua activisme de pijp aan Maarten te geven. Na ruim twintig jaar fanatiek bezig te zijn geweest met het verbeteren van de menselijke toestand is het nu dan eindelijk over en sluiten. Bereid u zich dus vast voor op een schreeuwerig en bepaald niet humoristisch getint afscheidsschrijven.

Activisme heeft absoluut geen zin meer, voor zover het dat ooit wel gehad heeft. We stevenen af op een situatie waarin de planeet waarop wij verblijven volkomen onleefbaar wordt. Door ons toedoen, welteverstaan. En dat is niet slechts hilarisch gekkiegeschreeuw, dat vinden de Verenigde Naties tegenwoordig ook. Het is onmogelijk om dit tij te keren aangezien we onszelf hebben laten vangen in een “samenleving” die slechts draait om één ding: geld. En we worden met grof geweld geregeerd door onmensen die zich dus ook alleen maar druk maken over dat ene lullige dingetje.

Onze ziekelijke focus op geld heeft ons genekt. Hadden we als diersoort gekozen voor een ander pad waarin verheerlijking van geweld door een groepje geld-en machtsgeile psychopaten niet als volstrekt normaal beschouwd was geweest, dan hadden onze levens er waarschijnlijk totaal anders uitgezien. Helaas. Dat deden we niet. Op een voor mij onverklaarbare manier is buigen voor psychisch gestoorde plantageopzichters iets dat de massa als volkomen normaal beschouwt. Uiteraard heeft indoctrinatie vanaf de peuterleeftijd daar flink aan bijgedragen, maar zelfs dan zou je verwachten dat mensen intelligent genoeg zijn om iets verder te denken. Vergeet het maar. Kansloze conditionering is blijkbaar helemaal wenselijk. Lees meer