Verplicht (on)vrijwillig

193967765.309324-afgedraaidwgErgens in een verzorgingshuis in de bollenstreek werkt een nachtzuster. Ze doet soms avond maar voornamelijk nachtdiensten.

Ze zit in haar derde jaarcontract. Derde jaarcontract? Ja, want ze had in het tweede jaar een galblaasontsteking, en daar is ze aan geopereerd en heeft zes weken herstel nodig gehad. De leidinggevende en de manager wilden haar wel een vast contract geven maarrrr zo werkt het niet natuurlijk. De PNO rekende uit dat zij niet productief genoeg was geweest, en dus niet in aanmerking kwam voor een vast contract. Eerst maar eens bewijzen dat jouw machine (lichaam) ook foutloos kan werken.

Vroeger bestond de nachtdienst minimaal uit een verzorgende niveau drie, en daar liep dan een verzorgende niveau twee naast. Niveau twee mag geen nachtdiensten meer doen, dus tegenwoordig heeft ze ’s nachts de verantwoording voor het hele huis in haar eentje. Dat zijn 56 mensen die verzorging nodig hebben. Nee, daar heeft ze geen salarisverhoging voor teruggekregen. Lees meer

De werkervaringsmaffia

werkervaringDe plaats is Dordrecht. Zijn naam is Henk de Vries Hij werkte tot aan het ongeluk op een schip, in 1982. Een zwaar ongeluk. We zijn blij dat hij er nog is want dat had weinig gescheeld. Henk de Vries moet de WAO in en in zes jaar tijd halveert zijn inkomen zo’n beetje. En hij wordt gek thuis. Hij wil iets doen. Een man moet een bijdrage aan de maatschappij leveren. Zijn eer staat op het spel, weetjewel.

Dan, in 1994, verschijnen de melkertbanen, “werkervaringsplaatsen”. Om ervaring in iets anders te krijgen zeer geschikt voor hem, denkt onze Henk de Vries. Hij gaat er nog wel op achteruit qua inkomen, maar dat vindt hij het ruim waard. Hij kan zich weer nuttig maken, en heeft uitzicht op “echt werk” met de nieuwe vaardigheden die hij op gaat doen. Denkt hij. Lees meer

De participatiesamenleving wordt gefrustreerd door de overheid

vernederlandZoals Ewald Engelen al terecht opmerkte is er sprake van een soort van groundhog day wat betreft burgerparticipatie; eens in de zoveel jaar wordt het idee van de burger die een groot deel van de verzorgingsstaat zelf ter hand neemt van stal gehaald als rechtvaardiging voor bezuinigingen. Wij zouden als burgers de handen meer uit de mouwen moeten steken, want de verzorgingsstaat zou onhoudbaar zijn.
Los van de aannames dat we als burgers niet genoeg doen en dat de verzorgingsstaat onhoudbaar zou zijn, wil ik graag inzoomen op de rol van de overheid zelf in het frustreren van burgerparticipatie.
Voor een politiek-filosofische beschouwing verwijs ik graag naar de uitstekende analyse (pdf) van Albert Jan Kruiter.

Wie moeten er gaan participeren?
Als we gaan kijken welke groepen de meeste hulp nodig hebben, komen we uit bij ouderen, zieken en gehandicapten. De vraag of het überhaupt wel verstandig is een deel van zorg bij burgers neer te leggen, laten we hier even buiten beschouwing en zoomen in op de mogelijkheden. Lees meer