In het kader van bezuinigingen heeft het kabinet bedacht dat overheveling van jeugdzorg naar gemeenten een uitstekend idee is. Onder het mom van ‘zorg dichterbij’ is de gedachtegang dat deze route tot besparingen gaat leiden. In een professionele setting breng je eerst alle proceswijzigingen van hoofdprocessen tot en met werkinstructies in kaart om bottlenecks te lokaliseren en impactanalyses te doen op alle verschillende niveaus. Helaas lijkt het vooralsnog dat wellicht mede door de gigantische tijdsdruk een en ander over het hoofd wordt gezien. Over privacy en benodigde IT heb ik eigenlijk nog zeer weinig gehoord of gelezen.
Een gezin, een dossier, een regisseur
Duikende in de documentatie van de gemeenten die te vinden is op internet valt op dat als uitgangspunt een gezin, een dossier, een regisseur is genomen; ook de communicatie vanuit het kabinet sluit hierop aan. Op het oog lijkt dit een prima uitgangspunt, versnippering leidt immers tot governance problematiek waar niemand bij gebaat is.
In de opzet brengt een regisseur ongeacht welke type aanvraag een heel gezin in kaart waarop vervolgens eerst gekeken gaat worden naar oplossingen in de kleine omgevingscirkel. In de praktijk zal de kleine omgevingscirkel rondom het gezin meestal bestaan uit de school en de sociale directe omgeving.
Inhoudelijk zal de regisseur in het beste geval de casus bespreken in een multidisciplinair team, in de praktijk zal dit al snel een onmogelijke processtap blijken te zijn vanwege de omvang van het aantal meldingen en de beschikbare tijd van zo’n team. We zullen dus de regisseur in een behoorlijke solo beslissingsrol gaan zien. (meer…)
