De nucleaire neurose

cosmosIk zat gisteren een wetenschappelijke serie genaamd “Cosmos: A Space-Time Odyssey” te bekijken waarin Neil deGrasse Tyson de kijker onder meer op reis neemt langs de geschiedenis van onze diersoort. De pakembeet 13,5 miljard jaar dat ons universum oud schijnt te zijn wordt hierbij in een soort van kosmische kalender gegoten, waardoor het bestaan van de mensheid in een wat beter perspectief te plaatsen is. Als je van deze fictieve kosmische kalender uitgaat, komt de mens namelijk pas in de laatste paar seconden op de allerlaatste dag van de kalender om de hoek kijken. We zijn pasgeborenen; we staan nog in de kinderschoenen en snappen heel erg weinig van hoe het leven precies in mekaar steekt. Maar – waarschijnlijk is dat u ook wel es opgevallen – we gedragen ons bepaald niet als de nieuwkomers die we zijn.

Als er één diersoort is die zichzelf overschat, dan is dat degene waartoe wij behoren. Op een planeet die zo’n 4.500.000.000 jaar oud is, is de homo sapiens (latijn voor “wijze man”; om meteen even onze gigantische zelfoverschatting te benadrukken) zo’n 200.000 jaar geleden pas ontstaan. Dat is dus helemaal niks. Als een scheet in de Sahara. Als je daarbij beseft dat onze moderne wetenschap pas enkele honderden jaren geleden begonnen is, lijkt enige bescheidenheid beslist geen overbodige luxe. Helaas. Bescheidenheid, dat kent de menselijke diersoort niet. Zo ver waren wij schijnbaar nog niet geëvolueerd.

De mens is de enige diersoort die zichzelf heeft wijsgemaakt dat zij als een soort aanvoerder van de gehele planeet zou moeten optreden. Hoewel we sociaal gezien bijvoorbeeld nog in een premature embryofase zitten, gedragen we ons als betweterige dictators die met grof geweld de rest van het leven op deze Aarde wel even gaan vertellen hoe de vork in de steel steekt. We breken in hoog tempo de hele planeet af maar blijven onszelf daarbij continu op de borst kloppen. Terwijl wij ons eigenlijk in diepe schaamte zouden moeten afzonderen om stilletjes ergens in een hoekje te gaan liggen huilen.

Dat doen we dus niet. Nee, vreselijk beschaafd en ontwikkeld als we zijn, organiseren wij aankomende week een zogenaamde Nuclear Security Summit. Onze soort heeft tenslotte zo’n hoog evolutieniveau bereikt dat het logischerwijs wenselijk is geworden om te bespreken hoe we elkaar met nucleaire wapens kunnen blijven bedreigen, bestoken en uitroeien.

De hoogbeschaafde diersoort genaamd mens heeft geen natuurlijke vijanden meer. Die hebben we – inclusief enkele duizenden andere soorten – reeds vakkundig uitgeroeid. Maar wees gerust: dat belemmert ons niet om continu bang te zijn. We hebben de meest inferieure exemplaren van onze soort tenslotte een machtspositie gegeven waar vanuit deze evolutionaire totaalmislukkingen volop hun haat-en angstzaaien kunnen blijven bedrijven.  Dat doe je als intelligente diersoort; kijk tenslotte maar naar eveneens intelligente schepsels als olifanten, octopussen en dolfijnen: die zijn ook in een continue  wapenrace met elkaar verwikkeld.

Als je politici moet geloven, staan onze levens volledig in het kader van angst, pijn en ellende. Uw godganse bestaan op planeet Aarde wordt volgens hen gekenmerkt door diepe dalen, continue bedreigingen en kwaadwillende medemensen die op elke hoek van de straat klaar staan om uw leven zo onaangenaam mogelijk te maken. Niet dat er iets van deze onzin waar is, maar angst is wel onwijs goed voor de economie. En daar kwam de zwaar gehandicapte aap dus weer uit de mouw; zo’n Nuclear Security Summit is big, big business.

Het draait weer puur en alleen om de centen. Want geld is nou eenmaal veel belangrijker dan leven. Volkomen kansloos als de menselijke soort is, heeft zij alles in financiële categorieën weten te in te delen. Overal een prijs opgeplakt. Niet dat het doorsneelid van deze soort daar heel veel mee opschiet. Sterker nog, zulk redeneren maakt het voor heel veel andere soortgenoten heel erg moeilijk om nog een enigszins leefbaar bestaan te hebben. Maar dat maakt niet uit: in een wereld waarin 85 mensen net zoveel bezitten als 3,5 miljard andere mensen, is het volstrekt normaal dat je je drukker maakt over zoiets als nucleaire wapens dan een eerlijke verdeling van primaire levensbehoeften als voedsel.

Er is geen politicus die het raar vindt dat 85 mensen net zoveel bezitten als 3,5 miljard andere mensen. Sterker nog, de doorsnee politicus kruipt voor die 85 mensen omdat hij of zij ook graag over de ruggen van miljarden anderen heen zou willen parasiteren. Politici maken zich wel druk over bijstandsmensen die per ongeluk vijftien euro hebben gefraudeerd. Dat is tenslotte “niet eerlijk tegenover de rest van de samenleving”… Yep. Met droge ogen. Zonder enige schaamte. Als het niet zo intens triest zou zijn, zou je smakelijk om zoveel hypocrisie kunnen lachen.

De Nuclear Security Summit van aankomende week is de zoveelste farce in een lange aaneenschakeling van menselijke dieptepunten. Ik blijf er als fanatiek voorstander van vrijwillige menselijke uitsterving dan ook voor om tijdens deze bijeenkomst te gaan verzinnen waar we die atoombommen precies kunnen plaatsen zodat we deze planeet zo effectief mogelijk van de terminale ziekte die mensheid heet, af kunnen helpen. Dat is mijns inziens de allerbeste oplossing om deze planeet niet in de zesde grote massa-extinctie te doen belanden.

Of zoals Doe Maar ooit treffend zong: “Laat maar vallen dan, het komt er toch wel van.”

Deze planeet kan echt zoveel beter, fijner en mooier.

Maar dan wel zonder ons.

Getagd . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie